Ο ΙΕΡΕΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

 

      Ο Ιερέας μας

  Στην Ελλάδα ανέκαθεν, ο παπάς του χωριού, ήταν το πλέον σημαντικό πρόσωπο, κυρίως κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας και η προσφορά του στην κοινότητα ήταν πολύτιμη και πολύπλευρη. Μέσα στις άθλιες από κάθε άποψη συνθήκες της τότε εποχής, ο παπάς ήταν ο πνευματικός αρχηγός της κοινότητας, ο μόνος ίσως που γνώριζε κάπως ανάγνωση και γραφή, γι’ αυτό και συχνά εκτελούσε χρέη δασκάλου και μόνος του λειτουργούσε σχολείο. Σήμερα οι ιερείς στην Ελλάδα είναι, στην πλειονότητά τους, μορφωμένοι, απόφοιτοι της ιερατικής σχολής και πολλοί της Θεολογικής σχολής και άλλων πανεπιστημιακών σχολών.

  Έναν τέτοιο ιερέα τον Αιδεσιμολογιότατο, Πρωτοπρεσβύτερο, πατέρα Ιωάννη Καλή, έχουμε την καλή τύχη να έχουμε στο χωριό μας τον Αετό. Ο Πατέρας Ιωάννης με βάση την ενορία του στο Μεμί, εξυπηρετεί και τον Αετό μετά την απώλεια του πρώην ιερέα μας π. Ιωάννη Κοράκη. Μέλημά του από τότε που ανάλαβε τα ιερατικά του καθήκοντα στο χωριό είναι να γίνει -όσο γίνεται- χρήσιμος στην τοπική κοινωνία.

  Ο παπάς μας είναι άνθρωπος πολυμαθής και ευγενέστατος, ήρεμος και πράος, καλόπιστος και μειλίχιος, υπομονετικός και ακούραστος, ευπροσήγορος και δημιουργικός, πανάξιος του κλήρου και της ενορίας μας, που βρίσκεται πάντα κοντά σε όλα όσα συμβαίνουν στον Αετό, όσο φυσικά μπορεί, αφού το χωριό μας δεν είναι η αποκλειστική του ενορία. Ο πατέρας Ιωάννης με πολύ καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας και παιδείας, δίνει πάντα τη δυνατότητα της εύκολης προσέγγισης και επικοινωνίας σε όποιον το επιζητεί σε βαθμό που να κάνει τον συνομιλητή του να απολαμβάνει την συζήτηση μαζί του. Με την πρεσβυτέρα του την διδασκάλισσα Αιμιλία έχουν αποκτήσει μια υπερπολύτεκνη και ευλογημένη οικογένεια αποτελούμενη από επτά παιδιά.

  Από την στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντά του, ένα από τα κύρια μελήματά του ήταν η μελέτη της ιστορίας της Εκκλησίας μας, του Αγίου Δημητρίου και του Ναϊδρίου της Παναγίας. Η ανέγερση του ναού του Αγίου Δημητρίου ξεκίνησε το 1818 και ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση σύμφωνα με τα οικονομικά δεδομένα της εποχής, από τεχνίτες Λαγγαδιανούς χτίστηκε το πρώτο τμήμα του ναού, Βυζαντινού ρυθμού με τρούλο, μέχρι εκεί που τελειώνουν οι στρογγυλές κολώνες.  Το 1825 και προς τιμήν του ήρωα πλέον Δημητρίου- Αναγνώστη Γκότση (έπεσε μαχόμενος ηρωικά στο Μανιάκι, 20 του Μάη 1825) πήρε το όνομα Άγιος Δημήτριος. Επειδή το χωριό μεγάλωνε και ο Ναός δεν χωρούσε πολλούς, τον χρησιμοποιούσαν δε και σαν σχολείο αποφάσισαν να τον μεγαλώσουν (δεύτερη φάση). Έτσι μέχρι το 1853 έφτασε στη μορφή που έχει σήμερα.  Το τέμπλο έγινε την εποχή του Παπά-Κωνσταντή Γκότση. Για να γίνει έκοψαν μια πολύ μεγάλη καρυδιά από τις Αγριλιές ιδιοκτησίας του Αναστάση Γκότση και το έφτιαξαν επί τόπου. Για το σκοπό αυτό έφεραν ειδικούς τεχνίτες-σκαλιστές ξύλου από τα Γιάννενα. Όλες οι μεγάλες εικόνες του τέμπλου είναι δωρεές επωνύμων της εποχής, όπως η εικόνα του Αγίου Δημητρίου, η οποία είναι δωρεά του καταγόμενου από τον Αετό Στρατηγού του ιερού αγώνα Μήτρου Αναστασόπουλου.

  Φυσικά ο χρόνος άφησε τα σημάδια του στον Ιερό Ναό, οι Εικόνες του τέμπλου είχαν αρχίσει να φθείρονται και το ίδιο το τέμπλο να καταστρέφεται από το σαράκι. Στις παρακάτω φωτογραφίες φαίνεται ένα μέρος της φθοράς των εικόνων και του τέμπλου.

  Ο πατέρας Ιωάννης συνεπικουρούμενος από το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο (Καλογεροπούλου Κωνσταντίνα, Καμπούκου-Κοράκη Ελευθερία, Κωνσταντοπούλου Παναγιώτα, Σταυροπούλου Αναστασία) και τους κατοίκους του Αετού, έκανε γρήγορες και συντονισμένες ενέργειες. Αρχίζει να επικοινωνεί με την αρχαιολογική υπηρεσία, τα αρμόδια υπουργεία και επιφανείς Έλληνες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν για την αποκατάσταση του τέμπλου και των εικόνων, επειδή το κόστος της αποκατάστασης ήταν μεγάλο. Ένα τμήμα της επιστολής προς την Εφορία Αρχαιοτήτων είναι το παρακάτω, που περιγράφει λεπτομερώς την απειλούμενη ολική καταστροφή του τέμπλου

  "Ονομάζομαι Ιωάννης Καλής, και είμαι ο εφημέριος του
Ενοριακού Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Αετού. Στον Ιερό Ναό αυτό που
υπηρετώ τα τελευταία χρόνια από το 2018 έχουμε καταβάλει
προσπάθειες με το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο να συντηρήσουμε το
ιστορικό τέμπλο του Ιερού Ναού μας, το οποίο είναι μνημείο μοναδικό
της περιοχής μας, και από τα λίγα εναπομείναντα της περιοχής και της
πατρίδας μας. Η ιδιαιτερότητα αυτού του τέμπλου είναι ότι έχει
κατασκευαστεί αποκλειστικά και μόνο από ξύλο καρυδιάς του χωριού,
και όλες οι ανάγλυφες παραστάσεις χρυσού είναι από ξύλο και όχι από
μεταλλικό στοιχείο.
Ξυλοφάγα όμως έντομα έχουν δημιουργήσει πολύ μεγάλο
πρόβλημα, και παρά τις απεντομώσεις που έχουν κάνει ιδιωτικές
εταιρείες, το πρόβλημα παραμένει, και μάλιστα στα κατώτερα σημεία,
και μόνο που ακουμπάει κανείς το ξύλινο τέμπλο, δημιουργούνται οπές."

  Στην έκκληση του Ιερέα μας, ανταποκρίθηκε πάραυτα η αείμνηστη πλέον συγχωριανή μας Παναγιώτα Θεοδωροπούλου Φελλαχίδου (Κόρη του Μήτρου Χάρδα), η οποία προσφέρθηκε να καλύψει το κόστος συντήρησης και αποκατάστασης του τέμπλου της Εκκλησίας μας . Το αποτέλεσμα ήταν να αποκατασταθεί το τέμπλο σε λιγότερο από ένα χρόνο από ειδικευμένους συντηρητές με την επιμέλεια του Ιερέα μας και του εκκλησιαστικού μας συμβουλίου. Μετά το θάνατο της Παναγιώτας την προσφορά της συνέχισαν με χαρά και συνεχή παρουσία τα παιδιά της Μαρία και Νικόλαος.

  Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο έστειλε ευχαριστήρια επιστολή προς τα παιδιά της εκλιπούσας δωρήτριας, Νικόλαο και Μαρία, η οποία δημοσιεύθηκε στην ΦΩΝΗ του ΑΕΤΟΥ αριθμός φύλλου 148/2024.

  Θέλουμε κι' εμείς να αναφερθούμε τιμητικά στη ευαισθησία, στην γενναιοδωρία,  και στη μνήμη της αείμνηστης συγχωριανής μας Παναγιώτας Θεοδωροπούλου που παρ' ότι ζούσε στη Θεσσαλονίκη, ευεργέτησε το χωριό των προγόνων της και τον ιστορικό Ναό του Αγίου Δημητρίου με ένα αξιόλογο ποσό για ένα τόσο σημαντικό σκοπό. Η τοπική μας κοινωνία θα την θυμάται και θα την ευγνωμονεί.

  Ακολουθούν κάποιες φωτογραφίες που δείχνουν την αποκατάσταση του Τέμπλου και των εικόνων. Σε κάποιες που είναι διπλές μπορεί κάποιος να συγκρίνει την προτέρα κατάσταση και την μετέπειτα, μετά από τις εργασίες που έγιναν.

  Πατέρα Ιωάννη σε ευχαριστούμε για ότι κάνεις για τους κατοίκους του Αετού, ο Θεός να σε έχει πάντα καλά με την οικογένειά σου. Είμαστε τυχεροί που είσαι ο Πνευματικός Καθοδηγητής μας.

 

 

 

 

ΤΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ ΚΟΡΑΚΗ

Αφιέρωμα στον ιερέα του χωριού μας παπα-Γιάννη Κοράκη

 

Πρωτοθυμάμαι τον παπα-Γιάννη , σαν Γιάννη Κοράκη, απ΄ τα γυμνασιακά μου χρόνια , όταν με το φίλο και συμμαθητή μου Στέφανο Λόντο , κάναμε συχνά παρέα μια και οι δύο τους ήταν πρωτοξαδέλφια.

Ήταν κάποια χρόνια μεγαλύτερός μας και στη μνήμη μου τον είχα καταχωρήσει σαν ένα απλό χωριατόπαιδο, ντόμπρο και μπεσαλίδικο, με μια πηγαία για  τα  μέτρα του χωριού ευγένεια και ένα αυθόρμητο σεβασμό στους μεγαλύτερους. Στο πρόσωπό  του διέκρινε κανείς τη γαλήνη του πατέρα του, μπάρμπα Πέτρου Κοράκη  απ΄ το Βαρυμπόπη, και την ηρεμία της μάνας του θεια Γιωργίτσας απ΄ το σόι των Λονταίων του χωριού μας.

            Το χαρακτηριστικό όμως προσόν του, που όλοι ζηλεύαμε, ήταν η γλυκιά και μελωδική του φωνή, όταν τραγουδάγαμε τα  λαϊκά τραγούδια της εποχής, του Τσιτσάνη, του Καζαντζίδη, του Αγγελόπουλου, όπως ‘’κάποια μάνα αναστενάζει’’, ‘’χτυπάτε τις καμπάνες’’, ‘’μαντουμπάλα’’, ‘’ζιγκουάλα’’ και  άλλα. Αυτό το χάρισμα τον οδήγησε δειλά-δειλά στο ψαλτήρι της Εκκλησιάς μας και έτσι του δινόταν η ευκαιρία να ξεδιπλώνει ψέλνοντας, το σπάνιο ταλέντο του μπροστά σε κόσμο. Πότε - πότε τη μεγαλοβδομάδα έπαιρνε  εμένα και το Στέφανστο ψαλτήρι να τον βοηθάμε με σιγόντο στα τροπάρια για  να παίρνει ανάσες. Αυτές οι δουλειές όμως θέλουν φωνή  και θάρρος κι’ εμείς ούτε το ένα ούτε το άλλο είχαμε.       

Αργότερα θυμάμαι το γάμο του με τη σύζυγό  του  και παπαδιά Βασιλική. Πρέπει να ήταν ο τελευταίος ή από τους τελευταίους γάμους στο χωριό  μας που έγινε με το συμπεθεριό να αποτελείται από εκατό περίπου άλογα, στολισμένα με κιλίμια και λευκά σεντόνια. Ήμουν κι’ εγώ στο συμπεθεριό με το τελευταίο άλογο του πατέρα μου, ένα μαύρο καρρά όπως το έλεγε, κι’ έχω και μια φωτογραφία μάλιστα βγαλμένη ακριβώς κάτω απ’ το σπίτι του Όθωνα. Πήγαμε  στη Μάλθη (Μποντιά) έγινε το μυστήριο, πήραμε τη νύφη τη φέραμε στον Αετό, και κάπως έτσι άρχισε να χτίζεται η  οικογένεια του Παπα Γιάννη και της Πρεσβυτέρας Βασιλικής.

            Θέλεις η μελωδική  φωνή του, θέλεις η παρότρυνση του μακαρίτη παπά-Κώστα, θέλεις ότι υπήρχε στην οικογένεια ο θείος του παπά-Ναπολέων που ήταν ιερέας στην Αμερική, θέλεις η πίστη του στο Θεό, θέλεις όλα μαζί , τον οδήγησαν στην απόφασή του να γίνει Ιερωμένος και έτσι το 1976 χειροτονήθηκε Διάκος από τον μακαριστό Μητροπολίτη Τριφυλίας και Ολυμπίας Στέφανο, και ιερέας τον ίδιο χρόνο.

                        Από ‘δω κι ύστερα αρχίζει ο ιερατικός  βίος του παπά-Γιάννη στην ενορία του χωριού μας, του Αγίου Δημητρίου. Η συνήθεια βλέπεις, δυσκόλευε στην αρχή  όχι μόνο εμένα, αλλά και άλλους να τον προσφωνούμε παπά-Γιάννη. Ο παπά-Γιάννης όμως σιγά-σιγά και με τον καιρό κέρδισε επάξια και τον τίτλο αλλά και τον σεβασμό μας και εξελίχθηκε σε ένα συνειδητοποιημένο και άοκνο Ιερουργό που με την καλοσύνη του, την αφιλοχρηματία του, το ιερατικό ήθος του, την ταπεινότητά του, καταξιώθηκε στη συνείδηση των συγχωριανών μας , σαν ένας απλοϊκός και καλός παπάς , σαν ένας ιερέας γνήσιος  και αληθινός, άξιος του λαού και του κλήρου.

Δεν ήταν "σπουδαγμένος", αλλά και τι μ΄ αυτό; Ήταν ο φίλος, ο γείτονας, ο συγγενής, ο Ιερέας που συμβούλευε και παρηγορούσε, μικρούς και μεγάλους. Ήταν ο ΙΕΡΕΑΣ ΜΑΣ που τον καταλαβαίναμε και μας καταλάβαινε.Είχε σπουδάσει μέσα από τη φτώχεια και τις δυσκολίες της επιβίωσης του χωριού. 

Αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία και τη διαδρομή του κλήρου στην Ελλάδα, διαπιστώνει ότι τέτοιους παπάδες εκτίμησαν αγάπησαν  και αποδέχτηκαν οι χωρικοί. Αξιαγάπητους, απλοϊκούς, ταπεινούς και ενάρετους. Παπάδες που έζησαν, ζυμώθηκαν και συμπορεύτηκαν με το πλήρωμα της Εκκλησίας τους. Γεωργούς, εργάτες, ζευγολάτες, ποιμένες, νοικοκυραίους καθημερινούς.

Τέτοιος απλός παπάς ήταν και ο δικός μας, ο παπά-Γιάννης, που κοντά σαράντα χρόνια τώρα, ιερουργούσε στο χωριό μας. Βάφτισε τα παιδιά μας, μας πάντρεψε, μας μετάλαβε, κατευόδωσε σεμνά και απέριττα τα αγαπημένα μας πρόσωπα στα μεγάλα ταξίδια της αιωνιότητας  χωρίς ποτέ ν΄ απλώσει το χέρι του. Ήταν με το Θεό, αλλά δεν ξεχνούσε και τον άνθρωπο. Ήταν με την Εκκλησία, αλλά δεν ξεμάκραινε από την κοινωνία, της οποίας ήταν από τα πιο ενεργά μέλη. Ήταν  με τη μεταλαβιά, αλλά ήταν και με το τσιπουράκι στην παρέα του. Ήταν με τα τροπάρια, αλλά ήταν και με τα δημοτικά τραγούδια του τόπου μας. Ήταν παρών σε όλες τις εκδηλώσεις του χωριού και των συλλόγων μας, δίνοντας πάντα το παράδειγμα της συμμετοχής και της μετριοφροσύνης.

            Ήταν νηφάλιος και προσηνής και αν καμιά φορά θύμωνε, όταν ένοιωθε την ανάγκη να υπερασπιστεί την ιερότητα του χώρου της Εκκλησίας, που κάποιες φορές εμείς ξεχνούσαμε, το έκανε χωρίς  ποτέ να προσβάλει κάποιον ή να μην γίνει συμφιλιωτικός και νουνεχής ύστερα από λίγο.

          Για 40 χρόνια υπηρέτησε την ενορία του Αετού και όπου αλλού χρειάστηκε  να προσφέρει τις υπηρεσίες του, με ευλάβεια και προσήλωση κερδίζοντας τον σεβασμό και την αναγνώριση όλων. Ακόμη και μετά την συνταξιοδότησή του και τα προβλήματα υγείας που είχε, εξακολουθούσε με ταπεινότητα να προσφέρει τις Ιερατικές του υπηρεσίες στους κατοίκους του Αετού. Ήταν ο ΠΑΠΑΣ ΜΑΣ,. Το κενό που αφήνει πίσω του δυσαναπλήρωτο.

   Ο παπα Γιάννης ζούσε ήρεμα, στην άκρη του χωριού μας, κάτω απ΄ τον ίσκιο της Πύλας . Απολάμβανε το σεβασμό και την αγάπη της οικογένειάς του, της παπαδιάς του, του γιου του, Πέτρου, της νύφης του Ελευθερίας και των εγγονών του Γιάννη και Βασιλικής. Δυστυχώς όμως έφυγε νωρίτερα από ότι περιμέναμε όλοι, αφήνοντας πίσω του ένα βαθύ πόνο. Ο Αετός έγινε πολύ φτωχότερος.

Θα τον συντροφεύει όμως εκεί που είναι η βαθιά εκτίμηση όλων των συγχωριανών μας και η ευχή να μεσολαβήσει όσο μπορεί να βρεθούμε ξανά εκεί όλοι μαζί, να ξανασμίξει τις παρέες.

Στην οικογένειά του, τα θερμά μας συλλυπητήρια. Να είναι περήφανοι για τον παπα Γιάννη, θα λείπει σε όλους μας, η σεβάσμια μορφή του.

Παπα Γιάννη καλό κατευόδιο.

      Ναπολέων Γκότσης.

 

ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΣΤΟΝ ΑΕΤΟ 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

  

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος το τοπικό Συμβούλιο του Δημοτικού Διαμερίσματος Αετού διοργανώνει το καθιερωμένο αντάμωμα των συγχωριανών στο Δημοτικό Σχολείο Αετού. 

  Όπως μου ανέφερε ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Αντώνης Λόντος , είναι όλα έτοιμα με καλό κρασί και τοπικούς μεζέδες και εδέσματα. 

  Επειδή η εορτή του Αγίου Δημητρίου 26 Οκτωβρίου πέφτει Δευτέρα προς διευκόλυνση και των Αθηναίων το γλέντι θα γίνει την ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ.

  Με την προσμονή ότι θα περάσουμε καλά, που σίγουρα θα περάσουμε, αν κρίνω από τα προηγούμενα χρόνια, καλή αντάμωση στον Αετό εκεί γύρω στις 19-20 η ώρα.