ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΕΤΟΥ

 Έγινε στις 10/8/2020 η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου των Γυναικών Αετού. Η παρουσία των γυναικών του Αετού, αρκετά ικανοποιητική. Έγινε ο απολογισμός της προσωρινής διοικούσας επιτροπής και προγραμματίστηκαν οι εκλογές για την ΚΥΡΙΑΚΗ 16/8/5020 και ώρα διεξαγωγής της ψηφοφορίας 10 π.μ. έως 2 μ.μ. Επιβάλλεται η παρουσία να είναι καθολική.!!!!!! Κορίτσια καλή αρχή και καλές δράσεις για το Σύλλογό σας.  Περισσότερα μετά τις εκλογές.

ΤΡΟΜΕΡΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ

τρομερές ζωγραφιές from Παναγιώτης Καραϊσκος

Από το φίλο Ευγένιο

Τη γλώσσα μας την λέμε «μητρική», μάλλον γιατί ο πατέρας μιλάει σπάνια.

Θα έχανα κιλά αλλά δεν μου αρέσει να χάνω..

Άρχισα να λέω βρομόλογα στο καλοριφέρ μπας και ανάψει.

Όταν παντρευόσουν κι' έλεγες "μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος", μάλλον
δεν περίμενες ότι σε λίγα χρόνια ο όρκος γίνεται στόχος ζωής.

Μερικές φορές κοιτάζω κάποιους ανθρώπους και αναρωτιέμαι: είναι δυνατόν

αυτός να είναι το σπερματοζωάριο που νίκησε;

Αναπολώ την εποχή που χρώσταγα μόνο μαθήματα.

Απ όλα τα είδη του πλανήτη μόνο οι άνθρωποι κι οι κάλτσες δυσκολεύονται να βρουν ταίρι.

Μητσοτάκης σε Τατσόπουλο: Και εγώ έχω θάψει τη μισή Ελλάδα αλλά δεν το κάνω θέμα.

Αυτό που στα γενέθλια σβήνεις τα κεράκια και όταν πεθάνεις στα ανάβουν δεν το καταλαβαίνω.

Το shopping πλέον έχει καταντήσει βλέπing.

Να παίζεις κρυφτό με την Αγγελική Νικολούλη... Μη σου τύχει!

Μια χαρά πέρναγε η Χιονάτη . μαμ, κακά, και νάνοι

Το όνειρο του Πολύφημου, ήταν να γίνει διπλομάτης

Αν μπορούσες να πουλήσεις τις εμπειρίες σoυ, στην τιμή που σου κόστισαν,
θα είχες χεστεί στο τάλιρο..

Σε κάθε αστυνομικό έλεγχο όλο η ίδια ερώτηση: -Έχετε πιει;;; Έχετε πιει;;; Παράπονο το έχω.

Μία φορά να με ρωτήσουν αν έχω φάει.

Είμαστε η γενιά που πρόλαβε τα καλοριφέρ αναμμένα.

Ο χρόνος είναι σαν το string. Πίσω, δεν έχει!

Είναι 4 κρουασάν και παίζουν πόκερ. Ποιο από τα τέσσερα θα κερδίσει; -Το κρουασάν Με-ρέντα!

Πωπωπω τι καυτό σώμα είναι αυτό;

- Ευχαριστώ, γυμνάζομαι..

- Για το καλοριφέρ λέω.

Παίζουμε τρόικα?

-Δηλαδή?

-Εσύ θα μου χρωστάς κι εγώ θα σε πηδάω..

Γιατί οι γυναίκες έχουν πολλά παπούτσια;

-Γιατί ο διάολος έχει πολλά ποδάρια.

Όσοι δεν μπορείτε να γελάσετε με τους εαυτούς σας, αφήστε να το κάνουν οι άλλοι

Γιε μου που πας;

-Μάνα θα πάω στα φανάρια!

-Μάνα έσπασα το χέρι μου 

-Δεν πιστεύω να σκίστηκε η ζακέτα?

"Γάμος είναι η αποτυχημένη προσπάθεια να δώσεις διάρκεια σε ένα τυχαίο γεγονός" Albert Einstein

Οι νεοέλληνες ξοδεύουν χρήματα που δεν έχουν για να αγοράσουν αντικείμενα που δε χρειάζονται ώστε να εντυπωσιάσουν ανθρώπους που δεν εκτιμούν!!!!!

Συζητάνε δυο γύφτοι:

- Ρε συ, βρωμάς πολύ ρε.

- Ε, είμαι και δυο χρόνια μεγαλύτερος ρε..

Η σκληρή δουλειά θα σε ανταμείψει στο μέλλον. 

Η τεμπελιά θα σε ανταμείψει άμεσα

Ήθελα να μου να κοριός,

να μπω στο κινητό σου,

να βλέπω που τηλεφωνάς 

γαμώ το κέρατο σου!

Αν όλοι οι άντρες είναι ίδιοι γιατί κάνετε τόσο καιρό να διαλέξετε;

Μην μπερδεύεις τον χαρακτήρα μου με την συμπεριφορά μου.

Ο χαρακτήρας είμαι εγώ.. η συμπεριφορά μου εξαρτάται από εσένα.!

Το πρόβλημα όταν είσαι Θεός είναι ότι δεν μπορείς να προσευχηθείς σε κανέναν.

Άσε, στη δουλειά έχουμε γίνει Big Brother!

- Τι; Σας έβαλαν κάμερες;

- Όχι, αλλά κάθε βδομάδα έχουμε και μια αποχώρηση.

Αγάπη μου πήρα μια ταινία για σένα και μια για μένα για το βράδυ!

-Αλήθεια; Με σκέφτηκες; Τι ταινία πήρες για μένα;

-Μονωτική.

Δεν ξέρω αν η τύχη χτυπάει την πόρτα μου μόνο μια φορά. Αυτό που ξέρω
είναι ότι η ατυχία έχει πολύ μεγαλύτερη υπομονή.

Η ευτυχία είναι σαν να κατουριέσαι πάνω σου, όλοι μπορούν να την δουν
αλλά μόνο εσύ μπορείς να νιώσεις την ζεστασιά.

Mη φοβάσαι τους πειρασμούς. Όσο μεγαλώνεις αρχίζουν να σε αποφεύγουν..

Ακόμα και μία κοινωνία ηλιθίων είναι ταξική. Έτσι ένας ηλίθιος πλούσιος
είναι απλά πλούσιος ενώ ένας ηλίθιος φτωχός είναι απλά ηλίθιος

Κάποιος με ρώτησε γιατί ξυπνάω μεσημέρι.

Τον κοιτάω με νυσταγμένο και όλο σιγουριά ύφος και απαντώ απλά.

-Έχω μεγάλα όνειρα εγώ ρεεε..

Σκέφτηκες ποτέ ότι όσα περιμένεις να έρθουν. ίσως περιμένουν εσένα να πας;

Όταν είμασταν μικροί παίζαμε κρυφτό με τους φίλους μας, τώρα που
μεγαλώσαμε παίζουμε κρυφτό με τα συναισθήματά μας.

Καιρός να αφήσουμε τους εγωισμούς και να κοιτάξουμε μόνο τους εαυτούς μας.

Ο γάμος είναι ο μοναδικός πόλεμος που κάποιος κοιμάται με τον εχθρό του..

Όταν εμείς μιλάμε στο Θεό πρόκειται για προσευχή.

Όταν ο Θεός μιλάει σε εμάς πρόκειται για σχιζοφρένεια.

Μάγκες δεν αρκεί να έχετε στόχους, πρέπει να ξέρετε και σημάδι.

Το μόνο κοινό που έχουν το National Geographic και το Playboy είναι ότι
σου επιτρέπουν να δεις πολλά μέρη που ποτέ δε θα επισκεφτείς.

ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ - ΜΕΣΣΗΝΙΑ

Παρακολουθείστε το Βίντεο από την εκπομπή της ΕΤ3 ,ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ - ΜΕΣΣΗΝΙΑ. Θα σας μεταφέρει στη Νέδα , Στο γεφύρι της Μαυροζούμενας και φυσικά στο Ιπποφορβείο του Δημήτρη Παρασκευόπουλου και θα παρακολουθεήσετε το Μίμη τον Καραϊσκο να λέει ενδιαφέροντα πράγματα για τα άλογα και όχι μόνο.

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

ΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ ΤΗΣ ΔΕΗ

Δείτε τη μάχη που δίνουν για την κατάργηση του λεγόμενου χαρατσιού που εισπράτεται μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Θυμηθείται αυτό που σας λέω: Θα το καταργήσουν. Ήδη άρχισαν μέσω της "αδέκαστης" δικαιοσύνης να το βγάζουν αντισυνταγματικό. Δεν προσπαθούν να αλλάξει ο τρόπος υπολογισμού του , π.χ. να μην πληρώνει η πρώτη κατοικία ή να έχει μια μικρή επιβάρυνση, αλά θέλουν την πλήρη κατάργηση του τέλους. Είναι ίσως το μοναδικό μέτρο που έχει παρθεί αυτά τα χρόνια που "πιάνει" αυτούς που έχουν στην κατοχή τους πολλά ακίνητα ,βαζοντάς τους να πληρώσουν αρκετά μεγάλα ποσά. Αυτό είναι που έχει κάνει όλο το κατεστημένο να λυσομανά για την κατάργηση του τέλους. Δεν βγάζουν αντισυνταγματικό ,οι δικαστικοί με το ίδιο πάθος το κόψιμο των συντάξεων ,των μισθών και των εφάπαξ.

Χωροφυλακή και άλλα.....

Όταν ο Χωροφύλακας ήταν ο φόβος και ο τρόμος!!!

Σπαρταριστές υπηρεσιακές αναφορές…

Αστυνομική εγκύκλιος διαταγή του 1883

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΔΙΑΤΑΓΗ

Προς άπασας τας Αρχάς του Κράτους, Νομάρχας και Δημάρχας της υπ' εμέ Αστυνομικής Περιφερείας, της πόλεως Δημητσάνας.

ΑΡΘΡΟΝ 1ον

Παρακαλούνται πάντες και πάσαι όπως μεθαύριο, Πέμπτην 6ην Δεκεμβρίου 1883, κατά την πανηγυρικήν εορτήν του Αγίου Νικολάου και επί τη εσχάτη ευκαιρία της συγκεντρώσεως των ξένων, οι κάτοικοι της δικαιοδοσίας μου εκτελέσωσι γενικήν καθαριότητα των δρόμων της εγχωρίου ταύτης πόλεως.

ΑΡΘΡΟΝ 2ον

Να ενώσωσι δια στερεών αλύσεων τους κύνας και τους σκύλους και άπαντα τα κακοποιά στοιχεία τα δυνάμενα να προσβάλλουν την εχγωρίαν αιδώ.

ΑΡΘΡΟΝ 3ον

Να θέσωσι φίμωτρα ανά τα στόματα των φωνασκούντων εμψύχων ζώων και πτηνών, διαφόρων καταγωγών, γένους και φύσεως ή και ανθρωπογύναικων, ακαταλλήλων συμπεριφοράς εις ξένους κατά την υπερτελούμενην ενταύθα πανήγυριν.

ΑΡΘΡΟΝ 4ον

Να εμποδισθούν βία το γκάρισμα των όνων και των μουλαριών, το χλιμίντρισμα των ίππων και των γαλών, δηλαδή των κατσουλιών.

ΑΡΘΡΟΝ 5ον

Θα τους πεθάνω δι' άρθρων. Τι νομίζουν πώς είναι οι αυγοπώλαι, καπνοπώλαι, οινοπώλαι, λαχανοπώλαι, μη εξαιρουμένων και των γνωστών εν γένει εμπορευομένων. Να τηρήσουν άκραν καθαριότητα, καλήν ζύγισιν, αρίστην ποιότητα και σκευάζουν δικαιοστάσιον των ζυγαριών των, των σταθμών των και των μέτρων των, προς το συμφέρον της υπηρεσίας. Οι παραβάται του διατάγματος τούτου τιμωρηθήσονται κατά το άρθρον 5 της Αστυνομικής ταύτης διατάξεως και του άρθρου 72 του Ποινικού Νόμου Περί Βλάβης Ηθών και Τιμής.

ΑΡΘΡΟΝ 6ον

Απαγορεύεται το πλύσιμο τη θαλάσση. Επίσης η είσοδος αμφοτέρων των γενών και ουδετέρων εις θερμούς λουτήρας καθ' όλην την διάρκεια της εορτής. Ωσαύτως η διανυκτέρευσις και μετάβασις προς ρεμβασμόν εις τους πρόποδας της θαλάσσης, παρά τας θάλασσας, αμφοτέρων των γενών, προς αποφυγήν ακουσίου απαγωγής μεταξύ των.

ΑΡΘΡΟΝ 7ον

Όσοι παρ' εμού αφθώσιν και των οργάνων μου συλλαβούντες άρρενες μετά θηλέων, θέλουσι ραβδισθεί ανελλιπώς εν τω κρατητηρίω.

ΑΡΘΡΟΝ 8ον

Απαγορεύεται η διέλευσις ανθρώπων επί κτηνών προς αποφυγήν καταπατήσεων παίδων, ως και υπό βατήρος ελεύνοντος προ των κτηνών και ως λόγου χάριν είδον ο υποφαινόμενος άρρενα σπεύδων ψιτ ψιτ ψιτ όπισθεν θήλεου τινός, οι πόδες ηστόχησαν και δεν πάτησαν την εσθήτα του ποδός ταύτης, και ας είναι και άλλην ημέραν θα τιμωρηθώσι δια το σπουδαίον τούτο ζήτημα. Και δια να είμεθα εντός τάξεως οι παραβάται θα διώκονται βάσει του άρθρου 1072 του Ποινικού Νόμου.

ΑΡΘΡΟΝ 9ον

Το κλείσιμον των καταστημάτων κανονίζω, πλην των λεσχών, την δύσιν του ηλίου και των οινοπωλείων την ενδεκάτην της νυκτός, των δε θεαμάτων την δωδεκάτην μεσονύκτιον πλην του δημοσίου θεάματος της καραγκιοζαρίας την πρωίαν περί το λυκαυγές αμά τη εμφανίσει του ηλίου εις την γην αβδηρίτων κοινοτήτων. Και αυτό διότι θα παρίσταται ο υποφαινόμενος εν τη μεγάλη στολή και παρασημοφορία.

ΑΡΘΡΟΝ 10ον

Απαγορεύονται αι σεισμικαί δονήσεις προς αποφυγήν καταπλήξεως του κοινού και του λαού και χάριν της τηρήσεως αναψυχής.

ΑΡΘΡΟΝ 11ον

Απαγορεύεται ενώπιον ξένων η μαγκουροφορία, ο πυροβολισμός, το απότομον βήξιμον, η εκκαθάρισις της ρινός (τούτου επιτρεπομένου εν απομακρυσμένη συνοικία και περί λύχνον αφάς, όπως λέγανε οι παππούδες μας).

ΑΡΘΡΟΝ 12ον

Απαγορεύεται το συνομιλείν εντός του λουτήρος με άτομα εις άλλους λουτήρας, ως και το τάραγμα του ύδατος δι' αερίων αφεδρωνοκρουσιών.

ΑΡΘΡΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ

Περί την μεσημβρίαν ψαλήσσεται μεγάλη παράκλησις προς απομάκρυνσιν πάσης ασθενείας ζώων, ανθρώπων, γυναικών, περονόσπορου, ποδάγρας κλπ. Η εκτέλεσις της παρούσης ανατίθεται εις τα υπ' εμέ όργανα.

Εν Δημητσάνα τη 3/12/1883

Ο Αστυνομικός Διοικητής

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΛΑΓΟΥΔΑΚΗΣ

Υπενωμοτάρχης

ΑΝΑΦΟΡΑ ΑΣΤΥΝΟΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΡΧΗΓΕΙΟ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ

Εν Κούλουρη τη 10η Νοεμβρίου 1894

Προς το Σεβαστόν και Αξιότιμον Αρχηγείον Χωροφυλακής

ΑΘΗΝΑΖΕ

Έχω την τιμήν, να φέρω εις γνώσιν υμών τα κάτωθι.

Χθες περί λύχνων αφάς, καιροφυλακτίσας λάθρα και υπούλως, συνέλαβον ζεύγος ερωτομανές, αποτελούμενον εκ μίας εγχωρίου νεάνιδος και ενός αλλοφύλου άρρενος εις στάσιν απρεπή, αλλά λόγω του δημοτικού σκότους και ελλείψει ιδιωτικού φαναρίου εις χείρας μου, απέδρασαν και εξακολουθούν απέδρα, αφήσαντες ακουσίως εις τον τόπον του εγκλήματος, τα τεκμήρια της ανόμου πράξεώς των, την τε γυναικείαν σκελέαν, την εγχώριον παντούφλαν και τον πήλον του αλλοφύλου άρρενος, άτινα συνέλαβον άνευ αντιστάσεως τινός.

Ο ανήρ διετέλη ενταύθα εξ Αθηνών προσωρινώς και επί συστάσει, εις πανδοχείον και απέδρα περί το λυκαυγές κρυφίως και υπούλως, δια του πορθμείου.

Αύριον θα επωφεληθώ της ενταύθα παγκοσμίου ζωοπανηγύρεως και θέλω προβάλλει την εγχώριον παντούφλαν εις τους πόδας των γυναικών προς αναγνώρισιν της ενόχου οικοδεσποτίσης, ταύτης κηρυχθείσης εις άγνοιαν.

Την σκελέαν κρατώ ως πειστήριον

Ευπειθέστατος ο Αναφέρων Αστυνόμος

ΜΙΧΑΛΗΣ ΖΟΥΛΑΧΜΑΚΗΣ

Ενωμοτάρχης

Η αναφορά που ακολουθεί ανήκει στον Ιωάννη Πετράκη, υπαστυνόμο του Κιλκίς, ο οποίος στις 7 Απριλίου 1923 αναφέρει στο τοπικό αστυνομικό τμήμα εγγράφως:

Λαμπυριζούσης και σελαγιζούσης της σελήνης παρά λίμνην της Δοϊράνης, εωράκαμεν τους ληστάς.

Κράζων δε "σταθήτε, ρε πούστηδες, γαμώ το σταυρό σας" και απαντησάντων "κλάστε μας τ’ αρχίδια", απέδρασαν. 

ΠΗΓΗ: http://beneas13.blogspot.gr/2012/11/blog-post_22.html?spref=fb

Για όλα φταίει ο Φούχτελ...

Δεν ξέρω αν είναι κομψό το ότι ο κ. Φούχτελ μας ενημέρωσε πως τη δουλειά που κάνουν στη Γερμανία 1.000 εργαζόμενοι, στους δήμους της Ελλάδας την κάνουν 3.000. Θα ήθελα ωστόσο πολύ να μάθω αν είναι αλήθεια. Γιατί αν είναι, τότε αυτό που με εξοργίζει είναι ότι δεν μας το είχε πει κανένας Ελληνας πολιτικός και κανένας δήμαρχος από αυτούς που ξεσηκώνουν θεούς και δαίμονες για να ζητάνε παραπάνω λεφτά και διορισμούς.
Κανείς δεν αγαπά τις απολύσεις. Κι όλες οι κυβερνήσεις έχουν αφιερώσει ώρες επί ωρών στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα για να τις περιορίσουν στο ελάχιστο. Μακάρι να είχαν δείξει την ίδια ενεργητικότητα για τους ανέργους του ιδιωτικού τομέα. Κάποια στιγμή ωστόσο θα πρέπει να αναλογιστούμε ποιος φταίει για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί.
Ποιος διόριζε τους κολλητούς στην καθαριότητα για να τους μεταθέσει στις διοικητικές υπηρεσίες και μετά να ζητά κόσμο για τα σκουπίδια; Ποιος έφτιαχνε δημοτικές επιχειρήσεις βιτρίνας που φόρτωναν με ελλείμματα τους δήμους; Και τι σόι μικρομεγαλισμός ήταν αυτός, κάθε δήμος και ραδιόφωνο, για να εξυπηρετεί τις δημόσιες σχέσεις του κ. Δημάρχου - καλή ώρα ο 9,84 που έως πρόσφατα απασχολούσε αρκετές εκατοντάδες;
Γιατί ακόμα και αν δεν ισχύουν αυτά που είπε ο κ. Φούχτελ, το σίγουρο είναι ότι από τους τρεις χιλιάδες εργαζόμενους στους ΟΤΑ, οι 2.000 εργάζονται σκληρά και οι 1.000 αποτελούν ρουσφέτια. Δεν είναι τυχαίο πως με τον νόμο Ραγκούση καταργήθηκαν 4.500 δημοτικές επιχειρήσεις, τις περισσότερες από τις οποίες τις αγνοούσαμε. Και βέβαια καταργήθηκαν 4.500 διευθύνοντες σύμβουλοι και 4.500 διοικητικά συμβούλια - αργομισθίες δηλαδή εν δήμω... Πώς να μην υποστηρίξουν μετά ότι ο «Καλλικράτης» είναι προβληματικός;
Σε μια λογική κοινωνία όλα αυτά θα αποτελούσαν αντικείμενο σοβαρού διαλόγου. Με κοινωνική ευαισθησία ασφαλώς αλλά και με την κατανόηση ότι δεν γίνεται να έχουμε μισθούς Γερμανίας με παραγωγικότητα Ελλάδας και να διεκδικούμε κι από πάνω να μην αλλάξει τίποτα!
Γιατί τι άλλο είπε χθες ο κ. Τσίπρας όταν υποσχέθηκε πως «με έναν νόμο» θα επαναφέρει τους μισθούς και τις συντάξεις στα προηγούμενα επίπεδα; Το πιστεύει; Είναι το δικό του «λεφτά υπάρχουν»; Ή απλώς τάζει γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει τις υποσχέσεις του;
Οπως και να έχει, υποσχέσεις σαν κι αυτές συντηρούν την ψευδαίσθηση ότι με τσαμπουκά απέναντι στους πιστωτές θα λύσουμε τα προβλήματά μας. Και βέβαια συμβάλλουν στο κλίμα έντασης και βίας -μια γεύση πήραμε ξανά προχθές στη Θεσσαλονίκη με τις αγριότητες κατά του Γερμανού προξένου- που τείνει να παραλύσει όχι μόνο την πολιτική ζωή αλλά και την οικονομία.
Το είπε με τον καλύτερο τρόπο από διπλανές στήλες ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης. «Αν αυτή την περίοδο επικρατήσει η λογική της βίας και η εναντίωση σε ό,τι δεν συμφωνεί με τη δική μας άποψη, η χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει ακόμα και να πάρει 31,5 ή 44 δισεκατομμύρια ή όσα και αν δοθούν».
Το παρήγορο είναι ότι σε ορισμένους τομείς οι φορείς της βίας δείχνει να απομονώνονται. Η αθρόα συμμετοχή στις εκλογές των πανεπιστημίων, παρά τους τραμπουκισμούς και παρά τις εκκλήσεις της συντεχνίας για μποϊκοτάζ, είναι ένα θετικό μήνυμα.
Οπως βέβαια και η εκλογή στα διοικητικά συμβούλια ορισμένων κορυφαίων επιστημόνων -Ελλήνων και ξένων- με διεθνή καριέρα. Το όνειρο της ανοικτής και δυναμικής Ελλάδας δεν έχει πεθάνει!

«Λαμόγια» ... στο χακί - Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας Πηγή: «Λαμόγια» ... στο χακί - Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας

Μια εξωφρενική «μόδα» των τελευταίων ετών τείνει να περιβάλλει με ιδιότυπο φωτοστέφανο τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967!
Απόρροια του αναπόφευκτου θυμού, αναμεμειγμένου όμως με άγνοια ή και σκοπιμότητα, η πολιτική (;) αυτή «μόδα» παράγει τη θεωρία ότι κατά την επταετή δικτατορία τέθηκε σε γύψο και... η διαφθορά. Ότι η χούντα φρουρούσε, σαν κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χριστής διοίκησης»...
Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με ... επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»... Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας: «Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μέχρι το 1973...
Θα ασχοληθούμε με τον πρώτο μύθο, αυτόν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεύτερο επιφυλασσόμαστε – όλο και κάποια επέτειος θα μας δώσει αφορμή.
Εν αρχή μια παρατήρηση: Οι ισχυρισμοί περί «λιτού» βίου των δικτατόρων και περί «αδιάφθορης» χούντας βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στην εικόνα παρακμής που εξέπεμπαν αυτοί οι άνθρωποι έπειτα από την αποκαθήλωσή τους. Δεν είναι αυτό επιτομή των εννοιών «αφέλεια» ή «υποκρισία» - κατά περίπτωση;
Παρατήρηση δεύτερη: Όντως, «τα λαμόγια χρειάζονται έναν Παπαδόπουλο»- τουλάχιστον τα εκκολαπτόμενα. Χρειάζονται, για να πάρουν ... μαθήματα ταχύτητας, τόσο στη λήψη αποφάσεων, όσο και στη σύναψη καλών «κοινωνικών σχέσεων»...
Προτού καλά- καλά προλάβουν να ... ζεστάνουν τις καρέκλες των πολιτικών αξιωμάτων που κατέλαβαν, οι συνταγματάρχες νομοθέτησαν την αύξηση των αποδοχών τους. Σχεδόν διπλασίασαν τον πρωθυπουργικό μισθό: Από τις 23.600 τον ανέβασαν στις 45.000 δρχ, προς μεγάλη χαρά του πρώτου χουντικού πρωθυπουργού, του Κωνσταντίνου Κόλλια. Ο ίδιος ο Γιώργος Παπαδόπουλος ανέλαβε πρωθυπουργικά καθήκοντα αργότερα, το Δεκέμβριο του 1967.
Με την ίδια ρύθμιση αυξήθηκαν οι αποδοχές των υπουργών και υφυπουργών, από τις 22.400 στις 35.000 δρχ. Θεσπίστηκαν επίσης και ημερήσια «εκτός έδρας»- χίλιες δρχ για τον πρωθυπουργό και 850 για υπουργούς και υφυπουργούς.
Ομολογίες δια στόματος Σάββα Κωσταντόπουλου...
Είναι γνωστό ότι ο Παπαδόπουλος είχε στη διάθεσή του βίλα στο Λαγονήσι, στην οποία διέμενε αντί αστείου ενοικίου. Η βίλα ανήκε στον Αριστοτέλη Ωνάση. «Σύμπτωση»: Ο Παπαδόπουλος στήριζε τον Ωνάση στη διαμάχη που είχε με άλλους «Κροίσους» της εποχής, με «μήλο της έριδος» το περιβόητο τρίτο διυλιστήριο της χώρας. Επειδή όμως σε θέματα διαπλοκής είναι αναγκαίος κάποιος ... πλουραλισμός, το άλλο «πρωτοπαλίκαρο» του καθεστώτος, ο Νίκος Μακαρέζος, τάχθηκε στο πλευρό του Νιάρχου.
Τσάμπα οι – ενίοτε άγριες – διαμάχες που μαίνονταν επί χρόνια, για το θέμα αυτό, στο εσωτερικό της «αδιάφθορης» χούντας: Τελικά, το 1972, ο Ωνάσης αποσύρθηκε και το τρίτο διυλιστήριο ανέλαβαν οι Ανδρεάδης – Λάτσης. Ένα ακόμη δόθηκε στο Βαρδινογιάννη.
Προτού «μιλήσουν» τα αποδεδειγμένα στοιχεία, ας δοθεί ο λόγος στον ίδιο τον προπαγανδιστικό ... στυλοβάτη της χούντας: Τον εκδότη της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος», Σάββα Κωσταντόπουλο. Η δικτατορία είχε συμπληρώσει μισό έτος ζωής, όταν ο Κωσταντόπουλος γνωστοποίησε - με επιστολή- στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ορισμένες διαπιστώσεις του:
«Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία. Ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή και ούτω κάθε εξής)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος).
Τα ίδια και χειρότερα τόνιζε στον Κ. Καραμανλή ο ακραιφνής χουντικός Κωσταντόπουλος, το Δεκέμβριο του '73. Αναφερόταν στην περίοδο Παπαδόπουλου, τον οποίο είχε ήδη ανατρέψει (25 Νοεμβρίου '73) ο λεγόμενος «αόρατος δικτάτορας», Δημήτρης Ιωαννίδης. Τόνιζε λοιπόν:
«Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος)
Η αλήθεια είναι ότι για πολλά από αυτά τα σκάνδαλα ... δυνάμεθα μια χαρά να «γνωρίζωμεν» λεπτομέρειες, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Ας προτάξουμε όμως τα πιο «light» κρούσματα, προτού παραδοθούμε στον ίλιγγο τον οποίο «εγγυώνται» τα οικονομικά μεγέθη ορισμένων ιστορικών ...ξαφρισμάτων.
«Ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών». Πολλά μπορεί να εννοούσε ο Κωσταντόπουλος, αλλά ας περιοριστούμε στην οικογενειοκρατία, όπως την τίμησε η κορυφαία «τριανδρία» της χούντας. Παπαδόπουλος, Παττακός, Μακαρέζος.
Ο βολέψας, του βολέψαντος- αδέλφια, γαμπροί, κουνιάδοι...
Ο αρχηγός Παπαδόπουλος έκανε τον έναν αδελφό του, τον Κωνσταντίνο, στρατιωτικό ακόλουθο, Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής και «υπουργό παρά τω πρωθυπουργώ». Ο άλλος αδελφός, ο Χαράλαμπος, προφανώς ανεχόταν λιγότερες σκοτούρες. Αρκέστηκε στη Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, στην οποία αναρριχήθηκε σε χρόνο ρεκόρ. Τέτοια άλματα στην υπαλληλική ιεραρχία, θα τα ζήλευε και ο φημισμένος αθλητής του επί κοντώ, ο Χρήστος Παπανικολάου, o οποίος – ειρήσθω εν παρόδω- το 1967 κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες, στην Τύνιδα.
Το Στέλιο Παττακό, πάλι, τον ενθουσίαζαν οι κατασκευές- όπως δείχνει και η ψύχωσή του με ... το μυστρί. Αποφάσισε λοιπόν να αναθέσει στο γαμπρό του, τον Αντρέα Μεϊντάση, διάφορες επικερδείς δουλειές με το Δήμο Αθηναίων. Κατασκευή υπόγειου γκαράζ στην πλατεία Κλαυθμώνος, τεχνικές μελέτες, κλπ. Πρακτικά πράγματα, πολλά χρήματα...
Ο Μακαρέζος διόρισε τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου, υπουργό Γεωργίας και – αργότερα- Βόρειας Ελλάδας. «Αι βέβαιοι μικρολοβιτούραι του Ματθαίου» συμπεριλαμβάνονταν στα πολλά συμπτώματα διαφθοράς του καθεστώτος, που διέγνωσε και κοινοποίησε με επιστολή του στον Κ. Καραμανλή ο γνωστός «γεφυροποιός», Ευάγγελος Αβέρωφ (Οκτώβριος 1968). Κατά τα φαινόμενα, όμως, ο Ματθαίου ήταν ... περιστεράκι εν συγκρίσει προς δυο άλλους «εθνοσωτήρες». Τον Ιωάννη Λαδά και το Μιχάλη Ρουφογάλη.
Ο Λαδάς απέκτησε το σκωπτικό προσωνύμιο «κύριος καθαρά χέρια», χάρη στη ροπή του προς τα ... θαλασσοδάνεια. Ο Ρουφογάλης, αρχηγός της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, έγινε διάσημος για δυο βασικές συνήθειές του. Η πρώτη: Με τη γυναίκα του Ντέλλα, φωτομοντέλο που νυμφεύθηκε το '73, επιδόθηκαν σε «θορυβώδεις δεξιώσεις, δημοσίας εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξιν πλούτου» (εκφράσεις του Σάββα Κωσταντόπουλου). Η άλλη συνήθεια: Η εξασφάλιση δανειοδοτήσεων σε «ημετέρους», φυσικά με επιβάρυνση των κρατικών τραπεζών. Στην πρώιμη μεταπολιτευτική περίοδο, τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο του 1974, το περιοδικό «Ταχυδρόμος» αποκάλυψε δυο σχετικά έγγραφα του Ρουφογάλη. Μια κατηγορία δανείων αναφερόταν ως «χαριστικά και επισφαλή». Στα «χορηγηθέντα» δάνεια καταγραφόταν ποσό άνω του 1,5 δισεκατομμυρίου και στα «υπό έγκρισιν» πάνω του 1,6 δισεκατομμυρίου δρχ.
Προτού καν κλείσουν ένα μήνα στην εξουσία...
Ας δούμε όμως, με κάποια χρονική σειρά, μερικά από τα χουντικά ... κατορθώματα. Προτάσσουμε επτά κινήσεις τους- όλες, σκέτα ...ορόσημα.
Πρώτο «ορόσημο»: Σαν ... έτοιμοι από καιρό, οι «εθνοσωτήρες» υπέγραψαν την πρώτη τους τερατώδη σύμβαση, προτού καν συμπληρωθεί μήνας από το πραξικόπημα – ναι, τέτοια αδημονία είχαν! Τη Δευτέρα, 15 Μαΐου 1967 ανέθεσαν στην αμερικανική εταιρεία Litton το ακαθόριστο έργο της παροχής «υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως», κάπου στην Κρήτη και τη Δυτική Πελοπόννησο.
Υποτίθεται ότι η εταιρεία θα φρόντιζε να γίνουν επενδύσεις ύψους 840 εκατομμυρίων δολαρίων για 12 χρόνια. Το ελληνικό δημόσιο της έδωσε ως προκαταβολή 1,2 εκ. δολάρια και ανέλαβε τις εξής υποχρεώσεις: Να καλύψει όσα έξοδα θα έκανε η Litton για να «αναπτυξιακό της έργο» συν 11% ως ποσοστό κέρδους, αλλά να εξασφαλίσει και προμήθεια 2% επί της αξίας κάθε επένδυσης, από αυτές που θα «έφερνε» η εταιρεία.
Ίδια, περίπου, ρύθμιση για τη Litton είχε προωθήσει στη Βουλή το 1966 μια από τις «κυβερνήσεις των αποστατών» – εκείνη του Στεφανόπουλου. Οι αντιδράσεις των άλλων πολιτικών δυνάμεων, όμως, ακύρωσαν το εγχείρημα, το Σεπτέμβριο του έτους εκείνου. Για την ακρίβεια, το ανέβαλαν για οκτώ μήνες.
Τι έκανε στην ουσία η Litton, αξιοποιώντας την προσφορά της χούντας προς αυτήν; Δεν προσέλκυε επενδυτές, δήλωνε όμως έξοδα και πληρωνόταν από το ελληνικό κράτος! Εμπράκτως η ίδια η χούντα αναγνώρισε το φιάσκο της ανάθεσης, τερματίζοντας την ισχύ της σύμβασης, την Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 1969 (ΦΕΚ 1969/Α/268). Όμως – όλα κι όλα- η Litton πήρε και το επιπρόσθετο 11% επί των δηλωθέντων εξόδων της!
Η επίσημη εξήγηση του καθεστώτος για λύση της σύμβασης; «Αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν»...
Αυτό που η χούντα ομολόγησε εμπράκτως, νωρίτερα το είχε δηλώσει ευθαρσώς στο περιοδικό «Ramparts» ο Ρόμπερτ Αλαν, υπεύθυνος του γραφείου της εταιρείας στην Αθήνα: «Τα κέρδη μας είναι ασφαλώς μεγάλα, διότι ουσιαστικά δεν κάνουμε εμείς επενδύσεις».
Ο Αλαν είχε κάθε λόγο να συμπαθεί το δικτατορικό καθεστώς και ουδέποτε έκρυψε αυτή του την ...αγάπη. Όταν κάποτε κλήθηκε να σχολιάσει τα βασανιστήρια και τις διώξεις σε βάρος των αντιφρονούντων, είπε: «Οι περισσότεροι εξόριστοι και φυλακισμένοι ζουν σε νησιά, όπως είναι η Καταλίνα (σ.σ. θέρετρο στην Καλιφόρνιας). Είναι ελεύθεροι να πηγαίνουν και να έρχονται. Αναπνέουν καθαρό αέρα, βρίσκονται κάθε μέρα σε ωραίο ηλιόλουστο περιβάλλον και απλώς δεν έχουν επικοινωνία με τον έξω κόσμο».
Αυτό δεν ήταν «Τάμα», ήταν ... θάμα
Δεύτερο «ορόσημο»: Το Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 1968, ο Παπαδόπουλος ανακοίνωσε ότι κατέφθασε η ώρα να εκπληρώσει η «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» μια υπόσχεση, την οποία είχε δώσει προς τον Θεό η ...Δ΄ Εθνοσυνέλευση που πραγματοποιήθηκε στο Άργος το 1829: Την ανέγερση ενός μεγαλοπρεπούς ναού του Σωτήρος. Ως τόπος ορίστηκαν τα Τουρκοβούνια. Το «Τάμα», όπως καθιερώθηκε να λέγεται, αντιπροσώπευε στο έπακρο τη μεγαλομανία του καθεστώτος. «Θα αποτελέσει, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασσικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό», έγραφε η «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» τον Ιούνιο του 1973. Μέχρι τότε, δεν είχαν γίνει καν τα οριστικά σχέδια του έργου. Κι ούτε θα γίνονταν ποτέ...
Τι ακριβώς συνέβαινε με το «Τάμα»; Γιατί ... δεν χτιζόταν τίποτα, επί χρόνια; Από τη δύση του '68 η χουντική προπαγάνδα είχε αρχίσει να διαφημίζει περιπτώσεις ανθρώπων, οι οποίοι κατέθεταν για αυτόν τον «ιερό σκοπό» τον οβολό τους. Τον Μάιο του '69 συγκροτήθηκε και μια «Ανώτατη Επιτροπή», με πρόεδρο τον πρωθυπουργό Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και πέντε υπουργούς. Ανάμεσά τους, ο Παττακός (Εσωτερικών) και ο Μακαρέζος (Συντονισμού). Εν ολίγοις, ολόκληρη η κορυφαία χουντική «τριανδρία» επέβλεπε τα του έργου, έχοντας την αρωγή – πέραν των άλλων υπουργών- και ενός «Γνωμοδοτικού Συμβουλίου», που το απάρτιζαν πρυτάνεις, ακαδημαϊκοί, ο δήμαρχος Δημ. Ρίτσος και άλλοι παράγοντες. Από τον Ιούνιο του '69 επέβλεπαν και το «Ειδικό Ταμείο» που συστάθηκε τότε, για την οικονομική διαχείριση του έργου.
Μυστήριο κάλυπτε τα του «Τάματος», μέχρι τον Ιανουάριο του '74. Τότε δημοσιεύθηκε ο απολογισμός του «Ειδικού Ταμείου». Αυτό δεν ήταν «Τάμα», ήταν ...θάμα. Στο «Ταμείο» είχαν εισρεύσει 453,3 εκατομμύρια δρχ, εκ των οποίων είχαν εξαφανιστεί τα 406 εκατομμύρια! Όλα αυτά δαπανήθηκαν – υποτίθεται- για απαλλοτριώσεις, «προπαρασκευαστικά έργα», «μελέτες», εργασίες «διοικήσεως και λειτουργίας»...
Από τη συνολική «αποταμίευση» των 453,3 εκατομμυρίων, τα 230 ήταν δάνεια. Τα 180 προήλθαν από εισφορές και δωρεές, τμήμα των οποίων κάλυψαν φορείς του Δημοσίου – πχ η Αγροτική Τράπεζα έδωσε 10 εκατομμύρια. Τα υπόλοιπα 43,3 εκατομμύρια ήταν «επιχορήγηση» από τον τακτικό προϋπολογισμό.
Την αχαλίνωτη διασπάθιση δημοσίου χρήματος την υπογραμμίζει ένα ακόμη στοιχείο: Στην τριετία 1970 -73 έγιναν τρεις διαγωνισμοί για «προσχέδια» του «Τάματος». Απέτυχαν παταγωδώς και κηρύχθηκαν άγονοι. Ελάχιστοι αρχιτέκτονες ενδιαφέρθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, μολονότι τα αντίστοιχα χρηματικά βραβεία ήταν άκρως χορταστικά. Συνολικά, στην τριετία υποβλήθηκαν 73 προτάσεις, καμία όμως δεν κρίθηκε ικανοποιητική. Κι όμως, μοιράστηκε – μαζί με τους επαίνους για τις σχετικές προσπάθειες- το ποσό των 3.650.000 δρχ. Ποσό που υπερέβαινε ... 900 φορές το μέσο μισθό ενός εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα.
Η μεγάλη ευεργεσία προς τον κύριο Μακντόναλντ
Ήταν αδύνατον φυσικά να υπολογιστεί πόσοι ... αστέρες του καθεστώτος έλαβαν μέρος – με τους ευνοούμενούς τους- σε αυτό το τρομακτικών διαστάσεων φαγοπότι. Την «επίβλεψη» πάντως την είχε - όπως προείπαμε- σύσσωμη η ... αφρόκρεμα του καθεστώτος. Εάν υποτεθεί ότι το «Τάμα» κλήθηκε να άρει ... μια εκκρεμότητα 139 ετών (1829 – 1968), τότε το ποσό που εξαφάνισαν τα αρπαχτικά της χούντας αντιστοιχεί σχεδόν σε τρία εκατομμύρια δρχ για κάθε χαμένο χρόνο! Καθόλου άσχημα...
Κάποιοι ενδεχομένως διερωτώνται πώς «βγήκαν στη φόρα» τα οικονομικά στοιχεία του «Τάματος», προτού καταρρεύσει η χούντα. Η απάντηση είναι απλή: Είχε ήδη αποκαθηλωθεί - προ δυο μηνών- ο Παπαδόπουλος κι ο Ιωαννίδης δεν είχε κανένα λόγο να κρύβει τη «φαυλοκρατία» των «άλλων».
Τρίτο «ορόσημο»: Το 1969 φαίνεται πως οι ... μίζες της Litton είχαν ξεκοκαλιστεί. Ήταν λοιπόν ώρα για μία ακόμη μεγάλη, αποικιοκρατική σύμβαση, απ' αυτές που όταν υπογράφονται τρία τινά μπορεί να «μαρτυρούν» για τους διαχειριστές δημόσιου χρήματος: Αν δεν είναι ηλίθιοι, αν δεν νιώθουν - για κάποιο λόγο- εξαναγκασμένοι, τότε σίγουρα κάτι άλλο περιμένουν. Οι δυο τελευταίες εκδοχές φυσικά μπορούν να συνυπάρξουν...
Ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ, από τις ΗΠΑ, σύμβαση για την κατασκευή της Εγναντίας Οδού (ΦΕΚ 1969/Α/15). Ποια ήταν η κατάληξη; Ο Αμερικανός πήρε τα μπογαλάκια του κι έφυγε, ενώ το Δημόσιο είχε επιβαρυνθεί σε βαθμό απίστευτο.
Μοιραίο ήταν να συμβεί αυτό. Το έργο υπολογίστηκε στα 150 εκ. δολάρια, εκ των οποίων σχεδόν το 1/3 θα το κάλυπτε το ελληνικό κράτος. Οι ... χακί φύλαρχοι της στρατοκρατούμενης ελληνικής Μπανανίας, όμως, δεν χαλιναγώγησαν τη γαλαντομία τους. Εγγυήθηκαν τα δάνεια του Μακντόναλντ, τον «διευκόλυναν» με αμέτρητα ομόλογα, του έδωσαν 4,5 εκ. δολάρια ως προκαταβολή και όρισαν την αμοιβή του επί των εξόδων, συνυπολογίζοντας σε αυτά τη χρηματοδότηση του ... Δημοσίου!
Το φοβερό ήταν ότι θα διεκπεραίωναν το έργο γηγενείς υπερεργολάβοι – ο Αμερικανός απλώς θα μεριμνούσε για μελέτες και δάνεια.Εάν ο Μακντόλαντ διαπίστωνε πως δεν επαρκούσαν τα 150 εκ. δολάρια, είχε δυο επιλογές. Να ψάξει για περισσότερα ή «να θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις 150 εκ. δολάρια».
Ο Μακντόναλντ δεν εξασφάλισε καμία χρηματοδότηση – ίσως να μην είχε και λόγους να το κάνει. Αποχαιρέτησε, λέγοντας ίσως νοερά κάποιο «thanks folks» για τα 4,8 εκ. δολάρια συν τα 33,4 εκ. σε ομόλογα ελληνικού δημοσίου που πρόλαβε να τσεπώσει.
«Στεγαστική αποκατάστασις» και θεσμοθέτηση ατιμωρησίας
Τέταρτο «ορόσημο»: Το 1970 οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τη στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα. Διότι, καλοί οι μισθοί, καλά τα αξιώματα και τα ρουσφέτια, αλλά αν δεν είχες – βρε αδελφέ- ένα εγγυημένο, καλό κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου, κινδύνευες. Θα σε πετύχαινε ο αναρχο- κομμουνισμός «ασκεπή» και θα σου άνοιγε το κεφάλι...
Πέμπτο «ορόσημο»: Περίοδος εορτών ήταν, οι «εθνοσωτήρες» αποφάσισαν – ίσως εν όψει πρωτοχρονιάς - να κάνουν άλλο ένα καλό δώρο στον εαυτό τους. Καλό και ωφέλιμο στο ... διηνεκές – έτσι τουλάχιστον ήλπιζαν. Την Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 1970, νομοθέτησαν τα «περί ευθύνης υπουργών». Μεταβατική διάταξη (παρ. 48) του ΝΔ 802 όριζε ότι δεν μπορούσε να ασκηθεί δίωξη εναντίον υπουργού ή υφυπουργού της δικτατορίας, παρά μόνο εάν το αποφάσιζαν οι ... συνάδελφοί του.
Για να έχουν απολύτως ήσυχο το κεφάλι τους, οι συνταγματάρχες συμπεριέλαβαν κάτι ακόμη στη ρύθμιση: «Παρέγραψαν» όλα τα εγκλήματα, «δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» κάποιας Βουλής, μελλοντικής.
Εάν επιτύγχανε το κατοπινό εγχείρημα της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης», με τον Μαρκεζίνη και τις ελεγχόμενες εκλογές, κατά πάσα βεβαιότητα θα επιβίωνε αυτή η ασυλία που πρόσφεραν στην αφεντιά τους οι συνταγματάρχες. Δυστυχώς για αυτούς, έπειτα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου κατέστη ανέφικτη η «μετάσταση» τέτοιων χουντικών θεσμών στο κοινοβουλευτικό τοπίο.
Έκτο «ορόσημο»: Ήταν Μάιος του 1972, όταν η χούντα απάλλαξε τον ελληνοαμερικανό επιχειρηματία Τομ Πάππας από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις, για έξι αγροτοβιομηχανικές μονάδες σε διάφορες περιοχές της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72).
Αυτό ήταν το δεύτερο χατίρι των συνταγματαρχών προς τον Πάππας. Το πρώτο – πιθανότατα και το μεγαλύτερο – είχε γίνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα (ΦΕΚ 1968/Α/201). Ήταν το «πράσινο φως» για τα εργοστάσια εμφιάλωσης της Coca- Cola, το οποίο είχαν αρνηθεί να «ανάψουν» οι προδικτατορικές κυβερνήσεις, θεωρώντας το συγκεκριμένο σχέδιο του επιχειρηματία άκρως ανταγωνιστικό προς την εγχώριο παραγωγή αναψυκτικών.
Ο Πάππας είχε απασχολήσει και για άλλο λόγο, εντονότατα, το ελληνικό πολιτικό σύστημα πριν από το πραξικόπημα: Η Ένωση Κέντρου και η ΕΔΑ είχαν καταγγείλει ως προνομιακούς ... μέχρι αηδίας τους όρους της επένδυσης που είχε κάνει στη Θεσσαλονίκη, με το διυλιστήριο της ESSO, το '62. Το φθινόπωρο του '64, μάλιστα, η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου επέβαλλε στον Πάππας τροποποίηση της συγκεκριμένης σύμβασης.
Χρηματοδότησαν και την εκστρατεία του ... Νίξον!
Ο Τομ Πάππας ήταν διαπρύσιος υποστηρικτής της χούντας. Τόσο γρήγορα συντελέστηκε η μεταξύ τους οικονομική – πολιτική διαπλοκή, ώστε το 1967, στην κυβέρνηση Κόλλια , διορίστηκε υπουργός Δημόσιας Τάξης ένας προσωπάρχης του επιχειρηματία, ο Παύλος Τοτόμης. Στη συνέχεια ο Τοτόμης ανέλαβε καθήκοντα προέδρου της ΕΤΒΑ. Ο Τομ Πάππας ήταν παράλληλα υποστηρικτής και βασικός χρηματοδότης της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον, για τις αμερικανικές εκλογές του 1968.
«Παράλληλα»; ....Όχι ακριβώς. Κατά τα φαινόμενα ο Πάππας βρήκε τρόπο να ενώσει τις δυο μεγάλες ... συμπάθειές του, την ελληνική χούντα και το Νίξον. Με δεσμούς ... χρήματος. Κάτι πολύ ενδιαφέρον κατέθεσε στο αμερικανικό Κογκρέσο ο Έλληνας δημοσιογράφος Ηλίας Δημητρακόπουλος, που ζούσε στην Ουάσιγκτον: Ότι η χούντα ενίσχυσε το ταμείο της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον με 549.000 δολάρια. Μετρητά, ζεστά- ζεστά... Είχαν «ζεσταθεί» από τη συνεχή κίνηση!
Τα χρήματα αυτά τα είχε διοχετεύσει η CIA στην ΚΥΠ, με σκοπό να «αναβαθμιστεί» η δράση της ελληνικής Υπηρεσίας, να γίνει πιο αποτελεσματικό το αντικομουνιστικό της έργο, κλπ. Στη συνέχεια, κατ' εντολή Παπαδόπουλου και με μοχλό το Ρουφογάλη, γινόταν η «ανακύκλωση» και τα χρήματα όδευαν προς το Νίξον.
Έβδομο «ορόσημο»: Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 1972. Ο Παττακός έδωσε εντολή να «διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα κρέατα. Ποια κρέατα; Της Αργεντινής. Αυτά που «μαύριζαν», αυτά που θα «ξέμεναν». Τα γνωστά και ως «κρέατα Μπαλόπουλου». Μαζί με το «Τάμα», ίσως το πιο ... εμβληματικό σκάνδαλο της χούντας!
Ο Μιχάλης Μπαλόπουλος ήταν υφυπουργός Εμπορίου. Αυτός κι ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου, ο Ζαφείρης Παπαμιχαλόπουλος, κάθισαν στο εδώλιο για το σκάνδαλο των κρεάτων. Σκάνδαλο ... πολυεπίπεδο, με κατηγορητήριο πλούσιο!
Η σοβαρότερη κατηγορία σε βάρος των δυο, ήταν πως χρηματίζονταν «κατά συρροήν» από μεγαλέμπορους της Ροδεσίας που επεδίωκαν να αποκτήσουν μονοπωλιακά προνόμια στην εισαγωγή κρέατος. Αποτέλεσμα της συγκέντρωσης αδειών εισαγωγής σε χέρια λίγων ήταν οι ανατιμήσεις στις τιμές του κρέατος – ίσως, ακόμη, οι ευνοημένοι έμποροι να ήθελαν έτσι να καλύπτουν και τα έξοδα των δωροδοκιών...
Απαγορεύτηκε, επίσης, για κάποιο διάστημα η διάθεση ντόπιου κρέατος, ώστε να προωθηθούν στην αγορά τα προβληματικά, εκείνα της Αργεντινής. Η προαναφερθείσα εντολή του Παττακού ήταν γραπτή και αναγνώστηκε στο δικαστήριο.
Ο Μπαλόπουλος έγινε σλόγκαν και ... στα γήπεδα
Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε τον Ιούνιο του '74 σε ποινή φυλάκισης 3,5 ετών, η οποία μειώθηκε σε 14 μήνες το 1976. Το σκάνδαλο των κρεάτων ήταν το μοναδικό που «έστειλε» στο εδώλιο αξιωματούχους της χούντας, προτού καταρρεύσει η χούντα. Η εξήγηση είναι η ίδια με εκείνη, για τη δημοσιοποίηση των ατασθαλιών του «Τάματος»: Ο Ιωαννίδης επιθυμούσε να καταδείξει ότι ήταν αναγκαία, από ηθικής πλευράς, η ανατροπή του Παπαδόπουλου.
Κάπως έτσι έμεινε στην ... Ιστορία το όνομα του Μπαλόπουλου, τον οποίον περιέβαλαν επίσης επίμονες φήμες για ατασθαλίες στον ΕΟΤ, όταν ήταν γραμματέας του οργανισμού.
Το σκάνδαλο των κρεάτων ενέπνευσε και τους ... φιλάθλους. Εάν κάποιος ποδοσφαιριστής δεν απέδιδε καλά, η κερκίδα τον αποκαλούσε με ευκολία «βόδι Αργεντινής» ή «κρέας του Μπαλόπουλου».
Μέσα σε αυτή τη ... θύελλα των σκανδάλων, φάνταζαν «παρωνυχίδες» ήσσονος σημασίας οι απ' ευθείας αναθέσεις – χωρίς διαγωνισμούς- έργων σε διάφορες εταιρείες. Όσο για τη «λιτή» ζωή που έκαναν οι συνταγματάρχες και οι δικοί τους άνθρωποι, θα άξιζε τον κόπο να διαβάσει κανείς τις εξιστορήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, τόσο για τη δική της ντόλτσε βίτα, όσο και για τη χλιδή της διαμονής της ίδιας και της Δέσποινας Παπαδοπούλου στο Παρίσι, όταν – κάποια στιγμή- το επισκέφθηκαν οι δύο τους.
Για την συνηθισμένη εν Ελλάδι ζωή της, η Ντέλλα Ρουφογάλη έχει πει:
«Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κομπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους καινούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977»).
«Χαβιάρι Περσίας και παγωμένα καβούρια Αλάσκας»
Υπήρχαν όμως και τα .. έκτακτα περιστατικά, όπως οι αρραβώνες της με το Ρουφογάλη. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ' όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω».
Για την Ιστορία: Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν προβεβλημένοι επιχειρηματίες, όπως οι Λάτσης και Κιοσέογλου. Στο γάμο τους; Το ... αδιαχώρητο. Θυμάται η Ντέλλα: «Ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων 'Τιτάν' με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία».
Αυτή ήταν λοιπόν η ... αδιάφθορη δικτατορία! Αναμφιβόλως, η χούντα μετέφερε ... πολύ μακριά τη σκυτάλη της διαφθοράς, την οποία – για να είμαστε ακριβείς- παρέλαβε από τα προγενέστερα χρόνια.
Υπενθυμίσεις επιγραμματικές: Σκάνδαλο «Siemens» που προκάλεσε και τη ρήξη στις σχέσεις του Παπάγου με τον Μαρκεζίνη, το 1954. Άφθονα... κλέη της οκταετίας (1955- 63) Καραμανλή, από τα «βραχώδη οικόπεδα της Φιλοθέης» και τα φουσκωμένα κέρδη εργολάβων, μέχρι την ηλεκτροδότηση της «Πεσινέ» με όρους σκανδαλωδώς ευνοϊκούς. Απόφαση της Βουλής, τον Φεβρουάριο του 1965, να παραπέμψει σε ειδικό δικαστήριο τους Κ. Καραμανλή, Π. Παπαληγούρα και Ν. Μάρτη για την «Πεσινέ». Επτά εν συνόλω υπουργοί και δυο υφυπουργοί του «εθνάρχη» που αντιμετώπισαν – σε κοινοβουλευτικό επίπεδο- κατηγορίες περί βλάβης του δημοσίου συμφέροντος και περί παράνομης διάθεσης μυστικών κονδυλίων. (Προτείνει κανείς να εκλάβουμε ως απόδειξη αθωότητας το «κουκούλωμα» που – κατά τα ειωθότα- ακολούθησε; ). Εξαγορές βουλευτών στην περίοδο της αποστασίας, το 1965.
Ακόμη κι ο ελληνικός κινηματογράφος των middle 60ς κατοχύρωσε ως σήμα κατατεθέν της εποχής τα ... αρπακτικά του Μαυρογιαλούρου. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε...
Εάν λοιπόν όλα αυτά στιγμάτισαν την εικοσαετία 1954- 1974, γιατί σήμερα τόσα στόματα πιπιλίζουν μονότονα την «καραμέλα» πως η διαφθορά και το ρουσφέτι γεννήθηκαν το ...'74 και είχαν μαμά τη Μεταπολίτευση; Ας δώσει ο καθένας την απάντηση που θεωρεί σωστή...

Πηγή: «Λαμόγια» ... στο χακί - Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/46961#ixzz2CF3KIkE6

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

                                                         ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ  ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤʼΑΛΛΟ

Γενεαλογικά Δένδρα του Αετού Μεσσηνίας 2

Συνεχίζω μετά τον πρόλογο του Κώστα Λαμπρόπουλου με την καταγραφή όσων είχε καταγράψει στο χειρόγραφο βιβλίο του ο Δήμαρχος του Δήμου Αετού Ιωάννης Γιαννόπουλος. Κρατώ ακριβώς την ορθογραφία και τη σύνταξη ,ακολουθώντας το παράδειγμα του Κώστα Λαμπρόπουλου, ως φόρο τιμής στον γράφοντα Δήμαρχο και αποφεύγοντας έτσι να αλλοιωθεί το ύφος και η γλαφυρότητα του γραψίματος. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι η καθαρεύουσα ,την οποία δεν μπορώ να αποδώσω επαρκώς στα πνεύματα και στον τονισμό. 
  Με μεγάλη μου λύπη έμαθα πρόσφατα ότι αυτό το βιβλίο έχει καταστραφεί. Εύχομαι η πληροφορία να είναι λανθασμένη γιατί αλλιώς θα έχουμε χάσει την καταγραφή της ιστορίας του Αετού και της γύρω περιοχής. 

                ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΔΙΑ ΤΑ ΣΟΓΙΑ 
1ον ΤΩΝ ΤΣΑΛΑΜΑΝΕΩΝ οι οποίοι κατοικούν στον Αετό.
2ον ΤΩΝ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΕΩΝ οι οποίοι κατοικούν στον Αετό. 3ον ΤΩΝ ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΕΩΝ οι οποίοι κατοικούν στον Αετό. 
4ον ΤΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΕΩΝ οι οποίοι κατοικούν στην Αρκαδιάν. (Κυπαρισσία) 
  Από ενωρίς. Εις μικράν ηλικίαν εισέτι, ενδιαφέρθην ίνα γνωρίσω την καταγωγήν και την ιστορίαν εγκαταστάσεως εδώ εις Αετόν των προγόνων μας. 
  Είχον ακούσει από μικρός, από διαφόρους γέροντας, διαφόρους ιστορίας περί του θέματος τούτου, αλλά ήθελον μόνος μου να μεταβώ εις τας πηγάς των πληροφοριών, να διασταυρώσω τας πληροφορίας αυτάς , ώστε να τας καταγράψω εδώ μετά της μεγαλυτέρας και ακριβεστέρας αυθεντικότητος όπου δυνηθώ να πράξω. 
  Τον Ιούνιον και το έτος 1901 μετέβην εις Μερεζέν του νομού Αρκαδίας, από όπου αι πληροφορίαι τας οποίας είχον από διαφόρους γέροντας εδώ εις Αετόν, κατήγετο ο Γενάρχης δια όλα τα σόγια τα οπία αναφέρω εις την αρχήν αυτού του ιστορήματος. Εκεί εβρήκα πολλούς γέροντας μεταξύ των οποίων τον υπερεκατοντούτην ιερέαν τον Πανοσούκαν ο οποίος μου διηγήθη την εξής ιστορίαν. 
  Με τους Σουκέους, οι Σιαγκέοι (Σιάγκας ήτο το επώνυμο του γενάρχη , ο οποίος ήλθεν εκ του χωρίου Μερεζέ εις Αετόν). Ήταν στενοί συγγενείς και φίλοι μπεσαλήδες. Ο γέρο Παπασούκας όπως μου είπεν είχε γεννηθεί το 1796 και θυμόταν τα γεγομνότα και αυτά που έζησε ο ίδιος και αυτά τα οποία άκουσε από τον πατέρα του, τον Γρηγόρη το Σούκα. Μου ανέφερε λοιπόν ο γέρο Παπασούκας πως οι Σιαγκέοι είχον έλθει εις Μερεζέ από το Αίγιον διοκώμενοι από τους Τούρκους. Το προηγούμενο επώνυμόν των ήτο Μαλής και το ήλαξον από φόβον μην τους ανακαλύψουν οι Τούρκοι. Υπήρχον και άλλοι Μαλήδες εις Γορτυνίαν από το ίδιο σόϊ. Οι Μαλήδες είχον καταφύγει εις Αίγιον ερχόμενοι εκ της Χίου κατά την σφαγήν την οποίαν έκαμαν οι Τούρκοι εις τους κατοίκους της Χίου, οι οποίοι είχον καταφύγει εκεί μετά την άλωσιν της Κωνσταντινουπόλεως. 
[Σημείωση: Η σφαγή της Χίου έγινε το 1822. Μέχρι το 1566 στη Χίο δεν υπήρχαν Τούρκοι, παρά μόνο Γενουάτες και όταν ήρθαν οι Τούρκοι είχαν καλές σχέσεις με τους Χιώτες λόγω μαστίχας. Εδώ υπάρχει ένα σίγουρο λάθος στη προφορική αφήγηση του Παπασούκα,]
 Με το επώνυμον Μαλής παρουσιάσθησαν εις τους κατοίκους του Αιγίου και δεν είναι γνωστόν το προηγούμενον επώνυμόν των. Εκεί εις το Αίγιον λοιπόν, πολλοί Μαλήδες γίνανε τρανοί νοικοκυρέοι με μαγαζιά ,χάνια ,εργαλειούς με ξακουστά υφαντά, σιδεράδες κλπ. Έπειτα ήλθεν η καταστροφή. Δύο Τούρκοι, αφού μπήκανε στο χάνι ενός Γερο-Μαλή και έφαγαν και ήπιαν και τραγούδησαν ,τράβηξαν τας κουμπούρας των, σκότωσαν το Γέρο Μαλή και έβαλαν φωτιά εις το χάνι και το έκαψαν. Οι υιοί αυτού του Γέρο Μαλή ομού με άλλα πρωτοξαδέλφια τους, εφόνευσαντους δύο Τούρκους και βγήκαν στο κλαρί. Ύστερα ήλθαν οι Τούρκοι, έβαλαν φωτιά σε πολλά Μαλέϊκα σπίτια ,σφάξανε όσους στενούς συγγενείς των Μαλήδων που φόνευσαν τους δύο Τούρκους, πιάσανε και πήραν μαζί τους πολλά Μαλέϊκα γυναικόπαιδα και έφυγαν. Εις το δρόμον, έξω από το χωρίον οι Μαλήδες είχον στήσει ενέδραν. Εκεί έγινε μεγάλο φονικό. Σκοτωθήκανε πολλοί Τούρκοι και οι υπόλοιποι τόβαλαν στα πόδια, αφήνοντας πίσω τους τα γυναικόπαιδα. Εκεί εφονεύθησαν τέσσεροι Μαλήδες. Έπειτα από αυτό ,οι περισσότεροι Μαλήδες εσκορπίσθησαν εις τα βουνά της Γορτυνίας και άλλοι κρυφτήκανε στα γύρω βουνοχώρια έως ότου λησμονηθούν τα γεγονότα και πολλοί ξαναγύρισαν εις το Αίγιο με αλλαγμένα επωνύματα. 
  Εις το χωρίον Μερεζέ οι Σιαγκέοι είχον έλθει περίπου 20-30 έτη πριν το έτος 1700. Είχον γίνει μεγάλη οικογένεια. Δεν είχον προβλήματα με τους Τούρκους. Το κακό ξεκίνησε περί το έτος 1770 με 1780 όταν ο Γιώργος Σιάγκας μετά των τριών υιών του ,τον Αναστάσιον, τον Γιάννον και τον Αθανάσιον κατέβαζεν το εκ 400σίων προβάτων ποίμνιόν των εις τας λάκας της περιοχής του χωρίου Μερεζέ όπου ευρίσκετο το μαντρί του. Ολίγον πριν φτάσουν εις το μαντρί συνήντησαν μια ομάδα εκ πέντε ενόπλων Τούρκων μεταξύ των οποίων και ο υιός του Μπέη της Τριπόλεως. Οι φήμες έλεγον ότι ο υιός του Μπέη ήτο καλός άνθρωπος, αγαπούσε τους Έλληνες και μάλιστα είχεν μαλώσει με τον πατέρα του και τα άλλα τέσσερα αδέλφια του , διότι είχεν αγαπήσει και ήθελε να νυμφευθεί μιαν Ελληνίδαν. Και όλοι ερωτούσαν πως και διατί έκανε αυτό το κακό, που ιστορείται στη συνέχεια. 
  Η ομάδα των Τούρκων εσταμάτησεν εμπρός εις το ποίμνιον και απαίτησε από τους Σιαγκέους να τους δώσουνε τέσσερους αμνούς με πληρωμήν. Ο Γιώργης , ο πατήρ ,απήντησεν ότι οι αμνοί ήτον ακόμη μικροί και δεν πωλούν ακόμη. Εις απάντησην ,ο υιός του Μπέη εισήλθεν μετά της ομάδος του εντός του ποιμνίου, έπιασαν τέσσερις αμνούς , μεταξύ των οποίων ο πλέον μεγάλος ήτο ο Λαμπρίτης, δηλαδή ο αμνός ο οποίος προορίζετο δια τας εορτάς του Πάσχα. Τότε ο πρεσβύτερος των υών του Γιώργη , ο Γιάννος , εισήλθεν εις το ποίμνιον, αφήρεσε εκ των χειρών του Τούρκου τον Λαμπρίτην , ελογομάχησεν ματά των Τούρκων και πάνω εις τον καυγάν, ο υιός του Μπέη τράβηξε την κουμπούρα του και πυροβόλησεν τον Γιάννον εις το στήθος. Ο Γιάννος πριν πέσει νεκρός ,πρόλαβε και πυροβόλησε τον υιόν του Μπέη εις την κεφαλήν και τον εφόνευσε. Επηκολούθησε μάχη εις την οποίαν εφονεύθησαν άλλοι δύο Τούρκοι και οι υπόλοιποι το έβαλαν στα πόδια και κατόρθωσαν να γλυτώσουν. 
  Έπειτα από αυτό το κακό, ο Γιώργης έτρεξεν εις το χωρίον, εφόρτωσεν εις τα μουλάρια , ότι πολύ αναγκαίο ηδυνήθη , επήρεν την σύζυγόν του και την κόρην του και επέστρεψεν εις το ποίμνιόν του. Εκεί έσκαψαν έναν τάφον έθαψαν πρώτα τον υιόν του και μετά δύο άλλους τάφους . Εις τον έναν έθαψαν τον υιόν του Μπέη και πάνω εις τον τάφον έρριξαν μια πλάκα και χάραξαν με μια πέτρα το όνομά του. Εις τον άλλον λάκο έθαψαν τους άλλους δύο Τούρκους. 
Θα συνεχιστεί...........

Ηλυσιακός - Πόλο Γυναικών

Στο ημίχρονο του αγώνα μπάσκετ Ηλυσιακού - Κολοσσού Ρόδου ,βραβεύτηκε η ομάδα πόλο γυναικών του Ηλυσιακού ,η οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α2 αήττητη. Το Βίντεο είναι από τη βράβευση.

Γενεαλογικά Δένδρα του Αετού Μεσσηνίας 1

Όταν αποφάσισα να ερευνήσω το γενεαλογικό δέντρο των Καραϊσκαίων ,δεν είχα συνειδητοποιήσει τη δυσκολία που θα συναντούσα από δύο λόγους κυρίως. Πρώτον άργησα πολύ να αρχίσω την έρευνα με συνέπεια να μην υπάρχουν στη ζωή πολλοί μεγάλοι σε ηλικία ώστε να αντλήσω πληροφορίες και στοιχεία. Εκτός από αυτά που ήξερα εγώ, πήρα βοήθεια από τον εξάδελφό μου Μαυροειδή Καραϊσκο ,το Χρήστο Στρατικούλα και τον Κώστα Λαμπρόπουλο. Δεύτερον όλα τα παλαιά αρχεία του Αετού είχαν καταστραφεί στις 11 Σεπτεμβρίου 1943 όταν το χωριό κάηκε σχεδόν ολόκληρο από τους Γερμανούς. Από την καταστροφή αυτή δεν γλίτωσε ούτε το γραφείο της κοινότητας και φυσικά τα αρχεία της. Βρήκα ένα αρχείο μητρώου αρένων που ήταν αντίγραφο αυτού που υπήρχε στην στρατολογία και από το οποίο άντλησα πληροφορίες για τους άνδρες Καραϊσκαίους. Από τον Κώστα Λαμπρόπουλο έμαθα με χαρά ότι ο πρώην Δήμαρχος του Αετού Ιωάννης Γιαννόπουλος είχε αφήσει γραπτά στοιχεία τα οποία διατήρησε και συμπλήρωσε ο Κώστας και αναφέρεται σε αρκετά σόια του Αετού. Αφού πήρα την άδεια του Κώστα Λαμπρόπουλου θα δημοσιεύσω στο μπλοκ αυτά τα στοιχεία ώστε οι νεότεροι να συνεχίσουν από εκεί που το άφησε αυτός. Θα ξεκινήσω με τον πρόλογο του Κώστα Λαμπρόπουλου ο οποίος έχει ιστορική και λογοτεχνική αξία ,όπως θα διαπιστώσετε . Αυτός ο πρόλογος θα δικαιολογήσει απόλυτα τη μεθοδικότητα και πρακτικότητα που είχε και έχει ο Κώστας ,πράγμα που τον βοήθησε να συγγράψει το βιβλίο «ΚΑΥΤΕΣ ΜΝΗΜΕΣ» από τα βιώματα και στη συμμετοχή του ιδίου και της οικογενείας του στην Εθνική Αντίσταση. Παραθέτω τον πρόλογο του Κώστα όπως ακριβώς είναι στις σημειώσεις που μου έδωσε. 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ (Κώστας Λαμπρόπουλος) 
  Από πολύ μικρός ρούφαγα σα σφουγγάρι τις διηγήσεις που κάθε φορά ο πατέρας μου ,μου εδιηγείτο για το από που κρατάει η σκούφια μας ,για τους προγόνους της οικογένειάς μας, ποια η σχέση μας με τους διάφορους κλάδους που υπήρχαν στο μεγάλο σόι μας και πολλά άλλα. Ο πατέρας μου αν και είχε κρατήσει διάφορες σημειώσεις από πληροφορίες που είχε από γερόντους της εποχής του , για το θέμα αυτό με συμβούλεψε να καταφύγω στο μπάρμπα-Γιάννη το Γιαννόπουλο, που ήταν Δήμαρχος στο Δημαρχείο Αετού για πάρα πολλά χρόνια και είχε ασχοληθεί για πολύ καιρό για αυτό το ζήτημα και είχε καταχωρήσει σε βιβλίο όλες τις πληροφορίες που είχε μαζέψει έπειτα από πολύχρονη έρευνα. 
  Πήγαινα τότε στη Δευτέρα του γυμνασίου ,όταν μια μέρα έξω από το καφενείο του Χάρδα με σταμάτησε ο μπάρμπα Γιάννης και με κάλεσε να κάτσω δίπλα του σ’ ένα σιδερένιο στρογγυλό τραπεζάκι που έπινε τον καφέ του.
  Με ρώτησε πως πήγαινα με τα μαθήματά μου και μετά μου είπε: «Ο πατέρας σου μου είπε ότι ενδιαφέρεσαι πολύ να μάθεις την καταγωγή μας και την ιστορία των Προγόνων μας. Σε συγχαίρω γι’ αυτό. Και εγώ επίσης από μικρός είχα αυτή την επιθυμία και αφιέρωσα πολύ χρόνο και ταξίδια με το άλογο για τους τόπους όπου μπορούσα να μαζέψω πληροφορίες όσο το δυνατό πιο σωστές. Κατόρθωσα αρκετά πράγματα τα οποία έχω καταγράψει και διάφορα άλλα γεγονότα που συνέβησαν εδώ στη γύρω περιοχή. Όποτε θέλεις , η πόρτα μου είναι ανοιχτή και το βιβλίο αυτό στη διάθεσή σου». 
  Ενθουσιάστηκα πολύ με τη προσφορά αυτή του Μπάρμπα –Γιάννη, μου δινότανε η ευκαιρία και η δυνατότητα να γνωρίσω την ιστορία των προγόνων μας ,που αποτελεί κατ’ αρχή για μας η γνώση της εξελικτικής προϊστορίας για την δική μας ύπαρξη και ακόμα ένα ιερό καθήκον να ανασύρουμε τη μνήμη από τα σκοτάδια της λησμονιάς όλους αυτούς που υπήρξαν το προζύμι για τη δική μας ύπαρξη. Όταν ήρθε το καλοκαίρι και τελείωσε η σχολική χρονιά, πήγα και βρήκα το μπάρμπα Γιάννη να πάμε στο σπίτι και να μου δείξει το βιβλίο.
  Πήγαμε μαζί σπίτι και με οδήγησε σ’ ένα μικρό δωμάτιο που το χρησιμοποιούσε για γραφείο. Είχε μια βιβλιοθήκη με αρκετά βιβλία. Ένα ξύλινο τραπέζι σαρακοφαγωμένο και στη γωνία μια μακρόστενη μονόφυλλη ντουλάπα. Την άνοιξε και έβγαλε ένα τεράστιο σε οριζόντιες διαστάσεις βιβλίο, σαν τα καθολικά βιβλία που κρατάνε οι λογιστές. Το ακούμπησε πάνω στο τραπέζι, το ξεφύλλισε και έφτασε στο σημείο που είχε αρχίσει η καταγραφή των πληροφοριών που είχε συλλέξει από τις έρευνες που έκανε γι’ αυτό το θέμα.
  «Διάβασέ το πρώτα ,μου είπε και αν έχεις καμιά απορία να σου τη λύσω και μετά να το αντιγράψεις. Μου κάνει εντύπωση μικρέ μου ανιψιέ, συνέχισε, πως εσύ τόσο μικρός ενδιαφέρθηκες γι’ αυτό το θέμα ενώ κανείς ακόμα τόσα χρόνια από όλα τα σόγια δεν ενδιαφέρθηκε γι’ αυτό παρ’ όλο που το γνωρίζουν όλοι και αρκούνται στο να ρωτάνε και να μαθαίνουνε έτσι κουβεντιαστά και ικανοποιούν την επιθυμία τους μόνο με την κουβέντα. Τα λόγια με το χρόνο αγαπητέ μου ανιψιέ πετάνε και φεύγουν σαν τα πουλιά και ξεχνιούνται. Μόνο τα γραφτά λόγια μένουν γι απάντα. Αυτό να μην το ξεχνάς ποτέ σε όλη σου τη ζωή, σε όλες αυτές τις δουλειές ,ότι κι’ αν κάνεις».
  Αυτά μου είπε και βγήκε έξω αφήνοντάς με μόνο μου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα σκοπό να αντιγράψω τίποτα από τις σημειώσεις αυτές. Είχα σκοπό να τις διαβάσω μια-δυο φορές, όπως έκανα με τα μαθήματα στο σχολείο να κρατήσω καμιά σημείωση και μετά από μνήμης να καθίσω στο σπίτι μου και να το γράψω μόνος μου. Αυτά όμως που μου είπε ο μπάρμπα- Γιάννης για τα λόγια που μοιάζουν σαν τα πουλιά που πετάνε κ.λ.π, μου άλλαξε τη γνώμη και αποφάσισα να κάνω πιστή αντιγραφή και μάλιστα με τη γλώσσα με τη γλώσσα που χρησιμοποιούσε καθώς και την ορθογραφία του, έστω και αν σε ορισμένα σημεία, ήταν λαθεμένη. Αποφάσισα να σεβαστώ και να γράψω το κείμενο όπως ακριβώς ήταν γραμμένο.
   Από πλευράς μορφής του κειμένου ήταν πραγματικά ένα καλλιτέχνημα. Με ωραία γράμματα ,πραγματικής καλλιτεχνίας, με ίσες διαστάσεις και αποστάσεις μεταξύ τους, καθαρά και ευανάγνωστα γεγονός που έδινε την εντύπωση πως είχε φτιαχτεί σε τυπογραφείο.
  Στο βιβλίο αυτό ο μπάρμπα Γιάννης δεν είχε γράψει μόνο τις πληροφορίες για την ιστορία των προγόνων μας , αλλά είχε πάρα πολλές ιστορίες για διάφορα γεγονότα της περιοχής. έγραφε για διάφορα φονικά , για τις αιτίες που τα προκάλεσαν, για τις δίκες που έγιναν, για δημοτικές και βουλευτικές εκλογές, για συμπλοκές και φόνους που γινόντουσαν ανάμεσα στους υποστηρικτές των διαφόρων παρατάξεων, ανέφερε ονόματα νεκρών και φονιάδων, ανέφερε όλα τα ονόματα των νεκρών ανδρών ,γυναικών και παιδιών από την επιδημία της γρίπης του 1917. Ανέφερε γάμους και γλέντια που γινόσανται, διάφορες προσωπικές ιστορίες για συγκεκριμένα άτομα, άλλοτε κωμικές και άλλοτε σοβαρές. Καυγάδες στα καφενεία. Και τι δεν είχε γράψει σε αυτό το βιβλίο, που ήταν ένας πραγματικός θησαυρός. 
  Κάθισα και διάβασα πρώτα το κείμενο που με ενδιέφερε και μετά άλλες ιστορίες και βγήκα έξω. Βρήκα στο καφενείο του Χάρδα τον Γέρο-Γιάννη και το ρώτησα αν μπορούσα να πάρω το βιβλίο στο σπίτι για δυο μέρες. Μου απάντησε πως μπορούσα να πάω σπίτι του όσες μέρες ήθελα αλλά το βιβλίο αυτό δεν βγαίνει από το σπίτι. Έτσι την άλλη μέρα πήρα τα χρειαζούμενα και πήγα στο σπίτι του μπάρμπα Γιάννη.
  Πήγα τρεις μέρες συνέχεια. Την αντιγραφή του ιστορικού των προγόνων μας το έκανα την πρώτη μέρα και τις άλλες δυο μέρες διάβασα ολόκληρο το βιβλίο. Εδώ τελειώνω τον πρόλογο και παραθέτω αμέσως το κείμενο του μπάρμπα Γιάννη. 
       Κώστας Λαμπρόπουλος. 
Υστερόγραφο. Θα ακολουθήσει το κείμενο-έρευνα του Δημάρχου Ιωάννη Γιαννόπουλου και κατόπιν η έρευνα του Κώστα Λαμπρόπουλου.

Ερωτήματα !!!!!!!!!

Σ' ένα παράδρομο της Εθνικής οδού Αθηνών Κορίνθου ,λίγο μετά τα διόδια της Ελευσίνας. Τα κατσίκια στην άκρη του γκρεμού αγναντεύουν.........

Παντελής Καψής: Τα κουτορνίθια του κ. Ρουμελιώτη

Τα κουτορνίθια του κ. Ρουμελιώτη

Μετά Χριστόν προφήτης; Απόπειρα αναδρομικής άφεσης αμαρτιών με το ξαναγράψιμο της Ιστορίας; Ή μήπως ένας μοναχικός καουμπόι που τα βάζει με το σύστημα; Είναι φανερό πως το βιβλίο του κ. Π. Ρουμελιώτη για το «άγνωστο παρασκήνιο» της προσφυγής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δημιουργεί κατ' αρχήν ένα σοβαρό ζήτημα ηθικής τάξεως.
Εάν πράγματι ο κ. Ρουμελιώτης γνώριζε ότι το Μνημόνιο εξαρχής δεν είχε την παραμικρή πιθανότητα επιτυχίας, τότε όφειλε να το καταστήσει από τότε σαφές. Και να βγει να το πει δημόσια. Γιατί βέβαια δεν είναι ένας απλός δημόσιος υπάλληλος που μπορεί να φοβάται τις επιπτώσεις στην καριέρα του. Είναι πολιτικό πρόσωπο με μακρά θητεία σε κορυ­φαία υπουργεία και στην Ευρωβουλή. Η σιωπή του τον καθιστά συνένοχο ή συνυπεύ­θυνο.
Τώρα βέβαια πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο κ. Ρουμελιώτης δεν σιώπησε ακριβώς. Εκανε από τότε δηλώσεις. Υποστήριζε όμως τα αντίθετα από όσα υποστηρίζει σήμερα. Οπως, για παράδειγμα, ότι «η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει εφόσον ακολουθήσει πιστά το συμφωνηθέν πρόγραμμα» και ότι «η εναλλακτική λύση θα ήταν να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη»! Αρα το πραγματικό ερώτημα είναι: πότε έλεγε αυτά που πραγματικά πιστεύει; Τότε ή τώρα;
Οποιος επιχειρήσει να διαβάσει το βιβλίο χωρίς τις παρωπίδες της πολεμικής, θα αποκομίσει σίγουρα μια πιο σύνθετη εικόνα αβεβαιότητας και διαφωνιών για το πώς θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το «ελληνικό πρόβλημα». Αλλά αυτό το γνωρίζαμε - πόσοι δεν είχαν προφητεύσει ότι «μέσα στον χρόνο» θα βρεθούμε εκτός Ευρωζώνης;
Οπως γνωρίζαμε, βέβαια, ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ευρωπαϊκός μηχανισμός που θα μπορούσε να αναλάβει τη χρηματοδότηση της Ελλάδας. Το ότι φτιάχτηκε ήταν μια επιτυχία της Ευρωζώνης και της Ελλάδας. Το ότι φτιάχτηκε με τόση καθυστέρηση ήταν μια μεγάλη αποτυχία των Ευρωπαίων ηγετών που πλήρωσε πολύ ακριβά η Ελλάδα.
Σε ό,τι αφορά την κυβέρνηση ωστόσο, θα ήταν πρακτικά αδύνατο να ακολουθήσει άλλο δρόμο όσο και αν ήθελε -και ποιος δεν ήθελε;- να υιοθετήσει ένα ελαφρύτερο πακέτο μέτρων. Στην άποψη αυτή ο κ. Ρουμελιώτης αντιπαραθέτει ουσιαστικά τρία επιχειρήματα.
-Το πρώτο είναι ότι σε συνεργασία με το ΔΝΤ η Ελλάδα θα μπορούσε να αποκρούσει τις πιέσεις των Ευρωπαίων -και την τιμωρητική διάθεση των Γερμανών- για πρόσθετα μέτρα μέσα στο 2010.
Κατά τον κ. Ρουμελιώτη οι εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ προειδοποιούσαν ότι μια απότομη προσαρμογή θα προκαλούσε μεγαλύτερη ύφεση στην οικονομία, που θα μπορούσε να οδηγήσει και σε κοινωνική έκρηξη.
Το πρόβλημα βέβαια ήταν, ακόμα και αν έτσι έχουν τα πράγματα, ότι το ΔΝΤ ποτέ δεν υποστήριξε αυτές τις απόψεις. Αντιθέτως, όπως γράφει ο κ. Ρουμελιώτης, όταν ο Ντομινίκ Στρος Καν τους ενημέρωσε -μαζί με τον τότε υπουργό Γ. Παπακωνσταντίνου- για το πρόγραμμα που είχε συμφωνήσει το ΔΝΤ με την Ε.Ε., τους ανέπτυξε ακριβώς τα όσα περιλήφθηκαν στο πρώτο Μνημόνιο.
«Δυστυχώς το ΔΝΤ είχε υποκύψει στις πιέσεις της Γερμανίας και της Ευρωζώνης» σημειώνει ο κ. Ρουμελιώτης. Συμμαχία λοιπόν με ποιον;
-Το δεύτερο επιχείρημα που επικαλείται είναι ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε υποστηρίξει από την αρχή την ανάγκη αναδιάρθρωσης του χρέους.
Το ζήτημα είναι σύνθετο καθώς πολλοί υποστήριζαν μέχρι την τελευταία στιγμή ότι η αναδιάρθρωση θα έπρεπε με κάθε τρόπο να αποφευχθεί. Το κόστος που συνεπάγεται από τον αποκλεισμό της χώρας από τις αγορές για τουλάχιστον μία δεκαετία, υπερτερεί του οφέλους.
Ο,τι και αν ισχύει, διαβάζοντας το βιβλίο καταλαβαίνει κανείς ότι το ζήτημα τότε ήταν θεωρητικό και μόνο. Ο ίδιος ο Στρος Καν -ο πιο ένθερμος υπο­στηρικτής της αναδιάρθρωσης- αναγνώριζε ότι πρώτα έπρεπε να υπογραφεί το Μνημόνιο και μετά να τεθεί τέτοιο θέμα λόγω της κατηγορηματικής άρνησης των Ευρωπαίων να το συζητήσουν. Τελικά η συμφωνία επιτεύχθηκε περίπου έναν χρόνο μετά το πρώτο Μνημόνιο, το καλοκαίρι του 2011. Πόσο νωρίτερα μπορεί να περίμενε κανείς ότι θα έκαναν οι Ευρωπαίοι μια τέτοια στροφή 180 μοιρών;
-Ετσι, ουσιαστικά το μόνο επιχείρημα που επικαλείται ο κ. Ρουμελιώτης είναι ότι η Ελλάδα θα μπορούσε τότε να εκβιάσει την Ευρώπη απειλώντας με στάση πληρωμών και ποντάροντας στο ότι το κόστος για την Ευρωζώνη ήταν μεγάλο και κυρίως άγνωστο.
Παλιό και γνωστό επιχείρημα με πάρα πολλά προβλήματα. Το πιο σημαντικό είναι πως όταν κάποιος αποφασίζει να προχωρήσει σε μια τόσο σοβαρή ενέργεια θα πρέπει να είναι έτοιμος αν χρειαστεί και να την πραγματοποιήσει. Σε αντίθετη περίπτωση, απλώς μπλοφάρει σαν κοινός χαρτοπαίκτης.
Οπως γράφει ο κ. Ρουμελιώτης στο βιβλίο του, αν προχωρούσαμε σε μια τέτοια απειλή, τότε «ίσως» οι Ευρωπαίοι να δέχονταν ένα ελαφρύτερο πρόγραμμα! Κι αν όχι; Θα αποχωρούσαμε οικειοθελώς από την Ευρωζώνη ρισκάροντας, όπως ομολογεί ο ίδιος ο κ. Ρουμελιώτης, «η Ελλάδα να οδηγηθεί αργά ή γρήγορα και εκτός Ε.Ε.»;
Δεν μπορώ να φανταστώ σοβαρό Ελληνα πολιτικό με κουκούτσι εθνικής ευθύνης ο οποίος θα έ­παι­ζε ουσιαστικά την τύχη της Ελλάδας στα χαρτιά.
Τη στιγμή μάλιστα που οι Ευρωπαίοι γνώριζαν πολύ καλά την πραγματική κατάσταση της χώρας, την αδυναμία να πληρώσουμε τότε μισθούς και συντάξεις και την ανάγκη να δανειζόμαστε για να καλύπτουμε το τεράστιο έλλειμμά μας από τις εισαγωγές. Μπλόφα δηλαδή σε ποιους και με τι; Με ανοιχτά χαρτιά;
Εκτός και αν ο κ. Ρουμελιώτης πιστεύει ότι οι Ευρωπαίοι είναι κουτορνίθια. Ή μήπως το πιστεύει για εμάς;